Rüstem Akbaba Şiirleri - Şair Rüstem Akbaba

Adını sessiz söyledim bugün,
kimse duymasın diye değil;
kalbim ürkmesin diye.

Meğer bazı isimler
insanın ağzında değil,

Bir gün beni sorarsan
“Nasıl?” diye,
iyi deme sakın.
İnsan bazen iyiyim der
ve kendine bile inanır.

Ben öyle kolay eğilmem,
rüzgâr sert eser, taş yerinden oynar;
ama insan dediğin
onurundan bir adım geri durmaz.

Bir sevda düştü payıma,

Bir gece seni düşündüm, uyku kapının önüne kadar geldi ama içeri girmedi.
Çünkü insan en çok özlediği kadının
yanında uyumak istiyormuş meğer.
Senin gözlerin vardı aklımda; içine bakınca bütün yorgunluğumu bıraktığım o gözler.
Bir insanın bakışı bir başka insanın
ömrüne bu kadar dokunur mu?

Sana denk geldiğim gün
Kaderin bana geç kalmış bir özrü
gibiydi gözlerin...
Ne kadar sustuysam o kadar
çoğaldın içimde.
Ve ben, Bir insanı unutmanın değil,

Bir insanın bütün yenilgileri
bir kadının dizinin dibinde unutulur bazen.
Sen bugün öyle dizimin dibinde oturdun ya..
Sanki dünya sustu, şehir bütün günahlarını alıp çekip gitti omuzlarımızdan.
Ellerin avuçlarımdaydı;ben ilk kez bir duayı tutar gibi tuttum birini.
Parmakların ürkekti biraz,biraz da

Halimi görenler:
“Ulan, sen bu kadını neden bu kadar sevdin?”
Gülümsedim…
İnsan, başına gelecek yangını bilse,
hiç kendi elleriyle tutuşturur mu yüreğini?
Ben de bilmiyordum.

Bir gün beni özlersen,
sakın “Neden gittin?” diye sorma.

Çünkü ben,
bir günde gitmedim senden.

Babamın eski ceketi hâlâ dolapta,
bir düğmesi eksik,
cebi biraz yırtık…
Annemin sakladığı bayram şekerleri gibi
bazı hatıralar da
tarihi geçmiş olsa bile

O gece sabaha kadar uyumadım sevgilim,
karanlık, odanın içinde ağır bir memleketti.
Ben seni düşümde saklamaya çalışıyordum,
birileri gelip alıyordu ellerimden seni.
Karabasanlar çöktü göğsüme,
nefesim daraldı, dünya küçüldü.