Bir gece seni düşündüm, uyku kapının önüne kadar geldi ama içeri girmedi.
Çünkü insan en çok özlediği kadının
yanında uyumak istiyormuş meğer.
Senin gözlerin vardı aklımda; içine bakınca bütün yorgunluğumu bıraktığım o gözler.
Bir insanın bakışı bir başka insanın
ömrüne bu kadar dokunur mu?
Dokundu işte. Ben senden sonra kendime bile eski ben gibi bakamadım.
Ellerini düşündüm sonra.
Bir gün avuçlarımdaydı.. Şimdi koca dünya girdi aramıza ama ben hâlâ parmaklarının sıcaklığında yaşıyorum.
Biliyor musun, bazı kadınlar geçmez insanın içinden. Senin adın mesela, kalbimde sürekli açık kalan bir yara gibi.
Canımi acıtıyor ama ben yine de üstünü örtmeye kıyamıyorum.
Ve ben seni öyle çok sevdim ki...
Bir gün dönüp "gel" desen bütün
kırgınlığımı kapının dışında bırakıp yalnızca sana sarılmaya gelirim.
Kayıt Tarihi : 22.10.2026 13:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!