Sen Nasıl Bir Şeysin Böyle?

Sen nasıl bir şeysin böyle?

Adını anmasam da
içimde bir yer seni söylüyor.
Unuttum desem
hafızam bana inanmıyor.

Senden sonra
çok şey değişti bende.
Gülüşlerimin tonu,
insanlara bakışım,
hatta bazı şarkıların
neden yarıda sustuğu bile…

Ama sen değişmedin.

Hâlâ aynı yerde duruyorsun;
tam da içimin
kimseye göstermediğim yerinde.

Seni çıkarmaya çalıştıkça
daha derine işliyorsun.

Ne tuhaf…

Bir insan
yokluğuyla bu kadar
nasıl var olabilir?

Ben seni unutmaya değil,
sana alışmamaya çalıştım.

Olmadı.

Çünkü sen benim için
geçmişte kalmış biri değilsin.

Geçmişe bırakamadığım
bir ihtimalsin.

Bazen gecenin bir yerinde
hiçbir sebep yokken
aklıma düşüyorsun.

Ve ben o an
sana dönmek istemiyorum.

Sadece bir kez daha
neden bu kadar sevdiğimi
hatırlıyorum.

Belki de mesele
seni unutmak değildi.

Mesele,
seni unutursam
sana verdiğim bütün anlamların
da yok olacağından korkmaktı.

Şimdi anlıyorum:

Bazı yaralar kapanmıyor.
İnsan sadece
onlarla kanamadan yaşamayı öğreniyor.

Sen de benim
öğrenmek zorunda kaldığım
en güzel acısın.