Sen Gitme Şiiri - Rüstem Akbaba

Kimseler bilmiyor sevgilim,
ben geceyi neden bu kadar seviyorum.
Oysa ne ay benim, ne yıldızlar,
ne de gökyüzü yalnız bana ait.
Ama senin gözlerin var ya,
hani insan bakınca
bir memleketi özler gibi oluyor,
işte ben o gözlerden beri
karanlığı kendime yurt edindim.
Sen gitme.
Bak, dünya kocaman bir gürültü,
insanlar aceleci, yollar yorgun,
ve hayat dediğin şey
bazen bir ekmeği bölüşmek,
bazen de birinin yokluğunda
soğuyan çayını içmek kadar acı.
Ben seninle
bir ömrü değil yalnızca,
bir akşamüstünü de severdim.
Bir pencerenin önünde oturmayı,
uzaklara bakıp susmayı,
hiçbir şey söylemeden
birbirimizin kalbini duymayı…
Sen gitme.
Varsın sabahlar geç doğsun,
varsın yağmur bütün sokakları ıslatsın.
Ben yine de yürürüm bu hayatın içinde,
bir cebimde umut,
öteki cebimde senin adın.
Çünkü ben bilirim sevgilim,
insan bazen bir çift gözde
bütün dünyayı görür.
Ve dünya dediğin,
o gözler kapanınca
birdenbire karanlığa gömülür.
Şimdi herkes aydınlığa koşarken
ben gecenin elinden tutuyorum.
Sana benzetiyorum yıldızsız gökyüzünü,
sana benzetiyorum susmayı,
sana benzetiyorum
içimde hiç dinmeyen bu uzaklığı.
Sen gitme sevgilim.
Bak, ben daha seninle
aynı yağmurun altında ıslanacağım,
aynı ekmeği bölüşeceğim,
bir bahar sabahı
hiçbir şey olmamış gibi güleceğim günlere inanıyorum.
Ve bir gün sorarlarsa bana,
“En çok neyi sevdin bu dünyada?” diye,
Gözlerimi geceye çevirip
gülümseyerek söyleyeceğim:
Ben en çok,
karanlığın içinde bile
bana bir sabah gibi bakan
o kadını sevdim.
O yüzden sen gitme…
Çünkü ben bu dünyada
nice sabahlar görürüm de
senin gözlerin olmadan
hiçbir geceyi tamamlayamam.