Kenan Güç Şiirleri - Şair Kenan Güç

Afak dan yansıyan parıltılar, sıla,
Özlemimle vurur, yaşamın kıyısına,
Azal da geçen ömrümün çığlıkları kopar,
Dayanır gurbetin son kapısına
Düş bahçelerimde,
Her mevsim ayrı bir çiçek solar,

Nerde kalmıştık palyaço?
Aslında ben kasabanın kenarında değil,
unutulmuşluğun tam ortasında doğdum,
doğum saatimi kimse hatırlamaz
ama ilk yalnızlığımı iyi bilirim,
geceyle aynı beşikte büyüdük,

Nerde kalmıştık palyaço?
palyaço, sana en baştan anlatayım;
Ben bu hikâyeye ağlayarak girmedim,
kimse inanmaz ama bir zamanlar
ceplerimde kuş sesleri taşırdım,
rüzgârın peşine takılır,

Canı yakılan bir kedinin acısını hissedebilir misiniz?
Bir köşeye çekilip küçücük bedenini kendinden saklamaya çalışırken,
kalbinin nasıl çarptığını, nefesinin neden yarıda kaldığını,
gözlerinin insanlara bakarken taşıdığı o şaşkınlığı bilir misiniz?
O gözlerde ne kin vardı ne hesap,
yalnızca dünyaya yeni gelmiş bir canlının

sahaf dükkânında,
tozlu sayfalar arasında kaybolmuş zamanları karıştırırım usulca,
her kitap kapağı bana yarım kalmış bir hayat gibi bakar, sanki okunmayı bekleyen bir insan gibi,
eski harflerin arasında unutulmuş duygular gezinir,
kimi aşk kokar kimi yorgun bir ayrılık,
ben rafların arasında yürürken aslında kendi içimde dolaştığımı fark ederim

Rabbim, sana sığınıyorum karanlıktan,
İnsanların şerrinden, çivisi çıkmış bir dünyanın kalbinden sana sığınıyorum,
Adını unutan dillerden, merhameti kaybolmuş yüreklerden,
Gecenin içinden yükselen ahlardan, yetimlerin susturulmuş çığlıklarından,
Kanı normal sayan gözlerden, ölümü istatistik yapan vicdanlardan,
Sana sığınıyorum Ya Rab, çünkü dünya artık ağır geliyor ruhuma.

Ey annem, ey babam,
Ey ardımda kalan topraklar,
Bu satırlar, belki size ulaşmayacak;
Belki de bir dağın yamacında
Bir asker defterinin son sayfasında
Donup kalacak…

Bomba sesleri, çığlıklar, korku, karanlık,
Yaşamın kıyısında boğulmuş aylan bebekler,
Çirkince katledilen,
masumiyet yüzlü çocuklarımız,
Dünya uçurumun kenarında,
Bütün anneler, babalar çaresiz haykırıyor!

Sen hiç sevdin mi bir yaranın kabuğunu,
kanayan yerinden hıçkıra hıçkıra ağladın mı her sabah,
güneş doğarken utanıp yüzünü sakladın mı acından,
aynaya bakmadan geçtin mi günleri,
çünkü gözlerin her defasında

Düşlerimi çalıp giden sen misin,
baharımı kışıma çeviren,
sonsuz bir aşkı terk edip böyle üzen sen misin,
yoksa gecelerime sinsice çöken o suskun ayrılık mı