Karanlık bir yoldayım, dört bir yanım mahşer
Hezeyanlarımdan çıkamıyor, boğuluyorum
Hayat ne çabuk yordun beni!
Oysa yüreğimin yarasına merhem olurdu gözlerin
Sen benden gittin ye ben hala kendime gelemedim
Naçar kalbimi nereye koyacağımı bilemedim
Bir varmış bir yokmuş…
Gökyüzünün en unutulmuş köşesinde, rüzgârın bile uğramaya korktuğu küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada herkes doğarken kalbine minicik bir çan asılırmış. Ne zaman çok üzülseler o çan çalarmış; ama kimse başkasının çanını duyamazmış.
Kasabada Ela adında bir kız yaşarmış. Ela’nın çanı hiç susmazmış. Annesini küçük yaşta kaybetmiş, babası ise gözyaşlarını yutmayı öğretmiş ona. “Ağlamak zayıflıktır,” dermiş babası. Ela da ağlamazmış. Ama kalbindeki çan, geceleri kimse duymasın diye yastığa gömülürmüş.
Bir gün kasabaya kanadı kırık bir rüzgâr gelmiş. Evet, yanlış duymadın; rüzgârın bir kanadı kırıkmış. Uçamıyor, sadece sürünerek geçiyormuş sokak aralarından. Ela onu görmüş. Kimse görmemiş ama Ela görmüş. Çünkü kırıkları olanlar, birbirini uzaktan tanırmış.
İsrafil sura üflediğinde, mahşerin ortasında kalıp aradığımda
gözlerini çığlığımı sustur yüreğim, SUSTUR Kİ ACILARIN ACILARIM OLSUN
gözlerime mil çekseler de görürüm bana bakan o güzel sûretini,
toz duman içinde bile tanırım seni,
çünkü adın kazılı alnıma, çünkü hasretin kanımda bir ferman,
kıyamet bile silemez içimdeki seni arama ısrarını.
Omzumda çantam dışarı çıkıyorum
Yürüyorum kaldırımlar boyu,
“Hayat ne güzel anne” diye,
Bir şiir dolanıyor dilime
Mehmet emmi nettin, ineğe saman diye avuyu yedirdin
İnek bir baktı sana, “ben uçmuyom!” diye tepindin
Kuyruğunu pervane yaptı, ahırı başına devirdin
Sen hâlâ diyorsun “alışır”, bizi gülmekten yerlere serdin
Sabah kalktın dedin “bugün adam olacam vallah”
Nerden bilecektim anne bir kuşun kanadında bağlanmış hayatımın çırpınışlarını,
Dost bildiklerimin ayağımdan çarmıha asışlarını nerden bilecektim,
Ben herkesi kendim gibi sandım, yüreğimi açık bıraktım rüzgâra,
Meğer en sert fırtına insanın içinden koparmış kanatlarını,
Bir sel gibi sürüklenirken hayallerim, tutacak dal aradım,
Ama en çok sarıldıklarım itti beni uçurumlara, nerden bilecektim anne…
Nerde o eski bayramlar,
sabah ezanıyla uyanan çocuk kalbimin telaşı,
Annemin avucunda sakladığı şeker gibi umutlarım vardı,
şimdi hepsi küllenmiş bir hatıra,
Kapı kapı dolaşırken utanmazdık sevinçten,
Neresinden tutunsam hayatın bilmiyorum,
Bir tarafım tortusu birikmiş kederler haritası gibi,
Hangi yöne gitmeliyim söylesene?
Bir meydanda binlerce yüz görüyorum,
Her yüzün ardında susturulmuş bir hikaye,
Her evin içinde adı konmamış bir yoksulluk büyüyor.
Ne yapsam olmuyor.
Bir yerinden eksik kalıyor ömrüm.
Bir testi gibi çatlağımdan sızıyor günler,
Avuçlayıp tutmak istiyorum zamanı,
Parmaklarımın arasından dökülüp gidiyor.
Bir mezar taşına adını kazıdım, titreyen ellerimle, sanki her harf kalbime işlenmiş gibi,
Rüzgâr geçti üzerinden, senin sesin sanıp irkildim,
Bir dua ettim o gece — “Allah’ım, eğer sevgi ölmezse,
Onun kalbinde hâlâ ben var mıyım?” dedim sessizce.
Gözlerim kurudu ağlamaktan, ama içim hâlâ ıslak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!