Kenan Güç Şiirleri - Şair Kenan Güç

Çanakkale’de bir sabah doğdu ki güneş bile titreyerek yükseldi ufuklardan,
Toprak, kanla yoğrulmuş bir dua gibi kokuyordu, rüzgâr şehitlerin adını fısıldıyordu usul usul,
Bir annenin gözyaşıyla sulanan her karış vatan, bir destanın kalbinde atıyordu,
Ve o gün, bir millet ölümle değil, onurla tanıştı; diz çökmeden, baş eğmeden...

Mustafa Kemal Atatürk bir söz söyledi ki zaman sustu, mermiler bile saygıyla durdu o an,

Anne…
Dünyada bir kelime var,
insanın kalbine dokununca bile gözlerini doldurur.

Anne…

Sen hiç, gecenin en karanlık yerinde,
kendi sesinden korkup, suskunluğuna sığındın mı,
yoksa kalabalıkların ortasında,
en çok yalnız kalan kişi olduğunu fark ettiğin an,
kalbinin sesini bastırmak için, gözlerini mi kapattın?

ÇOK YORGUNUM ANNE


çok yorgunum anne, kanadımı kırdılar,
acının ortasında sessizliğimle kaldım bir başıma,
gölgeler omzuma çöktü, sabrımın ipleri tek tek koptu,

hangi sevda dalını kırıp da gittiğini hatırlıyor musun dilemma,
acılar denizinde boğuluyorum, gün gün batıyorsun yüreğime,
nasıl bir kıyametsin sen dilemma…

Bir adın var, bir de sustuğun yerler,
her suskunluğun içimde yeni bir enkaz.

Dipsiz bir kuyuya atıldım anne,
dünya üzerimde açılmış kocaman bir çukur,
ben Yusuf’u bekliyorum kuyuda;
ipleri kesilmiş bir kaderin ortasında,
taşların dilini ezberledim, karanlıkla konuşuyorum,
göğsümde bir kuş çırpınıyor, kanatları kırık umutlardan.

Dünya koskocaman bir şiir,
Bir yanında ekmek kuyruğu, bir yanında taşan sofralar,
Aynı gecenin altında biri açlığa kıvrılırken,
Bir başkası tabağındaki fazlalığı çöpe bırakıyor.
Açlık, uzaktan bakınca bir haber;
kapının önüne gelince insanın bütün kelimelerini değiştiriyor.

Dünya…
Eskiden bu kadar ağır değildi sanki…
Eskiden insanın içi bu kadar üşümezdi.
Eskiden bir gülüş, bir selam, bir “nasılsın?” bile insana nefes olurdu.
Ama şimdi…
Sanki her şey değişti.

Karanlık bir yoldayım, dört bir yanım mahşer
Hezeyanlarımdan çıkamıyor, boğuluyorum
Hayat ne çabuk yordun beni!
Oysa yüreğimin yarasına merhem olurdu gözlerin
Sen benden gittin ye ben hala kendime gelemedim
Naçar kalbimi nereye koyacağımı bilemedim

Bir duvar içinde kaybolmuşum, bedenimin üzerine dökülmüş betonlardan sesim duyulmuyor kimse yok mu diye bağırıyorum
kulaklarımda çınlayan yalnızlığın paslı çivileriyle,
adımı unutan sokaklar üstüme kapanıyor bir bir,
göğsümde büyüyen karanlık, bir moloz yığını gibi nefesimi eziyor;
ben hayata değil, hayat bana sırtını dönmüş sanki,
ellerim göğe uzanıyor ama gök de yıkılmış,