Yalnız Ben Bilirsem Şiiri - Gülşen Tosun

Yalnız ben bilirsem, bu bir sır olur,
Kalbimin kuytusunda bir ışık yanar
Ne bir mektup yazılır, ne bir ad sorulur,
Sessizlik de onun için bir dua olur

Gözlerim konuşur, dilim ise susar,
Kül altında bir ateş, içimde yanar
Kimse görmez onu, kimse ona bakmaz,
Bu sevda gözden uzak, hiçbir yanıt aramaz

Belki o da bilmez, belki bilir de susar,
Ben söylemem, giz dediğin böyle yaşar
Sokaklar bilmez, rüzgâr da haber vermez,
Yalnız gece bilir, o da bir şey demez

Her sabah uyanırım, adı dudağımda,
Gün ağarır, ben yine hasretin karanlığında
Bir bakış yeter bana, bir gülüş bir ömür,
Anlatmam kimseye, anlatsam dayanmaz gönül

Zaman geçer, yollar uzar, yüzler solar,
Ama bu duygu hiç eskimez, hep diri kalır
Kimi insan bağırır, kimi sevdasını fısıldar,
Bana da sessizce sevmenin kahrı kalır

Yalnız ben bilirsem, bu aşktır, vuslattır,
Susarak sevmenin adıdır sevdiğim
Sana olan meylimi, kalbimde bir şiir gibi saklarım,
Görmeyen gözlere inat, her yansımada sana bakarım