Bal ile aşk eyleyip
Yüreğime akıyorsun
Dudaklarda eriyip
Geceme sır katıyorsun
Kovanında saklı kalan
Ruhumun en derininde saklı bir sahnesin sen,
Her akşam aynı hüzünle açılır bu perde
Işıklar söner, susar kalbim, uzar o gece,
Bir ağıt gibi dökülür adın, dudaklardan hece hece
İçimde yaslı nehirler çağlar,
Bu acı sular da dağlardan akar
Bir kıyı bulamaz kendine ağlar,
Ne sabah arar, ne gece arar
Gözümde bir sis, dilimde bir düğüm,
Bir tutam hüzündüm, dağların karıyım ben,
Kimsenin duymadığı gizli yariyim ben
Savrulan yaprakta solan baharıyım ben,
Kırık bir aynada silik bir yarayım ben
Bir tutam hüzündüm, geceye düşen çiyim,
Sen yağmurlu günlere yakışırsın,
Gök ağlarken sessizce barışırsın
Camdan süzülen damlalarda hayal kurarsın,
Gözlerimde hüzünlü bir şarkı gibi kalırsın
Sokaklar ıslak, taşlar ayna gibi parlar,
Düşlerde kaldı şarkılarım, uyanmadan önce,
Bir kuş gibi süzülüp çekildi penceremden gece
Dudağımda yarım bir ezgi, sıcak bir nefes,
Güneş doğunca eridi, sustu yavaşça her ses
Anlatamam o ezgiyi, sözleri yoktu hiç,
Can verme sakın aşka, aşk bir afettir,
Gülüşü bal gibidir, ardı bir hasrettir
Gönül kandil misali sönmeden yanar,
Her gece bir sızıdır, her sabah bir kahır
Gözler bir yıldız arar karanlık gecede,
Gözyaşı değilim ben, yanaktan kayıp giden,
Bir an ışıldayıp toprakta izsiz kalan
Ben göğsün en derin yerinde bekleyen bir ağırlık,
Kimseye sunulmamış, içime gömülü bir kanadı kırık
Ne sel olup taşarım gözlerin eşiğinden,
Hepsini al sevgilim, sana adanmış ne varsa bende,
Kırık bir ney gibiyim, nefesim kalsın sende
Avuçlarım boş artık, yolda döktüm her ne varsa,
Bir tek bu yorgun yürek kaldı, onu da verdim toprağa
Gel karanlık çökerken bir kandil ol yoluma,
Sen bir türkü, sen bir mektup, sen bir yol,
Gecenin ortasında uyanık bir gönül
Sen bir rüzgâr, sen eski bir pencere, sen bir kapı,
Hiçbir anahtarın açamadığı bir sır, bir hayat, bir yapı
Sen bir ağıt, sen bir kahkaha, sen bir sessizlik,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!