Taşların Sessizliği Şiiri - Erkan Arslan

Yüksek yerlerden düşer taşlar,
Toprak incinir vurulduğu yerden; çürür teni.
İnsan da düşer, taşlar gibi ruhu acır derinden,
İnsan ağlar taşlar gibi her yerinden.
Dağdaki beş taş akrabadır;
Adam kadına, kadın aşka muhtaç, mahzun...
Taşlar toprak yer, uyur huzur içinde.

Düştüğü yeri sever taşlar;
Ağladı mı ıslar gökyüzü yağmurları,
İnsanı, taşı, ağacı, yaprağı ayırmaz; yıkar,
Giydirir üzerine nemli elbisesini.
Su yürür, insan bakar taşların akrabalarına,
Su, taşların elleri ayaklarıdır.
İnsan tabiatı sever, tüketir açmazlığını.

Erkan Arslan - 13-10-2026