Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Benim davetim herkese olmaz...
Sohbet muhabbetle demlenir, dostlukla tatlanır her yudum... :))

Gel, bir çay içelim.
Çayın demi kaçmadan, ömrün demini kaçırmadan…
Sen biraz kendinden bahset, ben biraz kendime geleyim.

Kendi hayatımda kaçak, başkalarının hikâyesinde fazlalıkmışım.

Yapmam dediklerimi yaptım, olmam dediklerim oldum.
‘Asla’ diye nokta koyduğum her cümleye hayat üç nokta ekledi.
Büyük konuşmayın, insan bazen kendi sözünün bile misafiri oluyor. :)))

Kadın, Allah'ın emanetidir...
Ama unutulan ince bir çizgi var: Emanet demek, 'mülk' demek değildir. O; üzerine titrenmesi gereken bir değer, sakınılması gereken bir inceliktir. Bir kadını emanet bilmek; onu bir kafese kilitleyip saklamak değil, gökyüzü olup ona kanat çırpacağı güvenli maviliği sunmaktır.

Sevgili uykum...
Göz kapaklarıma yine 'görüldü' atıp, beni tavandaki çatlaklarla baş başa bıraktın.
Atlarken çitlere takılan o beceriksiz koyun nerede kaldıysa kurtar da gel artık! :)))))

Dilim 'iyiyim' diyerek yalın bir yalana sığınsa da, içim 'kötüyüm' diyerek şükrümü kötürüm bırakmaktan korkuyor.
Bir 'ah' ile bir 'amin' arasına gerilmiş ince bir sırattayım.

Zifiri bir bekleyişin, gün yüzü görmemiş güneşiyim sadece...
Benim hududumda gece böyle,

peki senin kıyılarında sular ne alemde?

Güvenim yoktur topraktan gelip toprağa gidene,
Gönül bağlamam gölgeden ibaret olana.
Lakin bilirim ki her surette O'nun eşsiz imzası var...
Ben insana değil, insanda tecelli eden Rahman'a aşığım.
Kulu sırf kuldur diye değil, Yaradan'ın hatırı için severim.

Çoğu insan kelimelerin arkasına yüzünü değil, niyetini saklar
sözü görünür, özü görünmez.

Gece uykuyu çağırıyor, ben onu bekliyorum.
Bekleyişin uykusuzluğunu bile seviyorum. :)