Keşke insanın içini gösteren bir ayna ol ...

İnsan, yüzüne bakarken değil, gönlüne bakarken tanısaydı kendini. Dilinden dökülen sözlerin ardında hangi niyetlerin saklandığını, tebessümünün altında hangi hesapların gizlendiğini, iyilik diye sunduğu şeylerin içinde ne kadar samimiyet taşıdığını görebilseydi.
Belki o zaman kimse, başkasının kusurunu aramaya bu kadar heves etmezdi.

Çünkü insan, kendi içindeki karanlığı gördüğünde başkasının gölgesini yargılamaktan utanırdı.
Kimi kalbinin temizliğine inanır, kimi iyiliğini anlatmakla meşgul olur. Oysa insanın hakikati, anlattıklarında değil; kimsenin görmediği yerde yaptıklarında gizlidir.

Ne var ki insanın içini gösteren bir ayna zaten vardır: Vicdanı…
Fakat ona bakabilmek için insanın önce kendinden kaçmayı bırakması gerekir.
Çünkü en zor yüzleşme, insanın başkalarıyla değil, kendi hakikatiyle karşı karşıya kaldığı andır...