Kültür Sanat Edebiyat Şiir

"Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde,’ diyerek betimlemiş Şükrü Erbaş… Ruh hâlimi bundan daha incelikli anlatacak bir cümle bulamadım.

Yalnız baştan anlaşalım; ben öyle her davete gelmem, çayın hatırına oturur, hatır sahibine takılırım. Sonra vay efendim "muhabbetin tadı damağımda kaldı" vs olmasın. :))

aynı mazmunun iki ayrı şerhi,
aynı hüznün başka kafiyesi…
sen beni mısralarında saklamışsın,
ben seni sükûtun istiaresinde.
ve nihayet, aynı istiareden iki ayrı hakikat devşirmişiz; sen yazmışsın, ben hissetmişim.

Zayi hâlin buysa, kayboluşun bile bir sanat hâline gelmiş demektir. :))
Yine yorumun bir zeka ürünü.
Hayranlığımı gizleyemem artık..varsın duysun cümle antoloji.. :))

İsmin değişmiş, iz düşümün aynı kalmış o zaman…
Züleyha diye seslenenler de varmış vaktiyle; şimdi Zât-ı Zayi diye merakla okuyanların var.
Bence cümlelerin hâlâ aynı yerden dokunuyordur insanlara.

Ama sakın bunu fırsat bilip “ben bir kaybolayım” deme. Sonra biz de ardından “ey Zayi, ardından zayi oldu bu ruhum” diye diye kuyulara düşmeyelim. Zaten bir Züleyha hikâyesi yaşandı; bir de Zayi kuyusu gerekmiyor. :)

Kendi serencamımın içinde, özümü arayan bir hâlde...

.. bazen, içindeki haritasız coğrafyalara düşer; hiçbir haritanın tarif edemediği bir Eldorado’ya uzanır yolu.

İyiyim, diyelim ki bu, hâlimin en görünür beliti. Ya içimde olup bitenler. ¿

Ey yılların ardında duran ben; dilerim kaderin sana sunduğu her imtihanı tekâmül yolunda bir terbiye kabul etmişsindir.
Ruhunun inceliğini dünyanın kabalığına teslim etmemişsindir.

Düşünüyorum da;
Madem evrene gönderdiğimiz mesajlar hayatımızı şekillendiriyor, bir dönem milyonlarca insan hep bir ağızdan “Yolla dertleri bana yolla, ne de olsa dert babasıyım ya ben” diye şarkı söyledi. Ülkenin topluca dert mıknatısına dönüşmesi gerekmez miydi? :)))))