Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

ey gönül sesim, gecelerin sessiz yankısı,
söyle bana yine, unuttun mu içindeki sevdayı?
bir zamanlar kalbinde kor gibi yanan o ateş
şimdi hangi rüzgârın savurduğu kül oldu?

ey gönül sesim, söyle.

her şey göründüğü gibi değil be sevgilim,
bakma öyle uslu uslu durduğuna dünyanın.
içi kavga, dışı suskun bir hikaye bu,
herkes rolünü ezberlemiş,
ama kimse kendini oynamıyor.

beni gerçekten göremeyene
en kıymetli yanlarımı sundum,
bir dağın doruğunda sakladığım ateşi
avuçlarına bıraktım da üşümedi sandım.

oysa ben,

çocukluk nasıl da kalmış gözünde.
bunca yıl elinden tutan kim oldu?
benimki bir ekmek kuyruğundaydı,
sırası gelmeden akşamı buldu.

büyüdüm, her kapı bir şey öğretti.

sol yanımı bu kadar hırpaladığına göre,
demek ki en çok oradan girmişsin içeri.
kapıyı çalmadan,
adını sormadan,
ben geldim demeden
bir yangın gibi yayılmışsın içimde.

gözünü kapattığında
kaçamazsın kendinden,
en çok da orada yakalanırsın zaten,
çünkü karanlık dediğin
ışığın yokluğu değil,
insanın kendine denk düşmesidir biraz.

griden halliceyiz agop,
bir ceviz gölgesinin akşama doğru
uzayan hüznü kadar gri.
bir çeşmenin yıllardır su içmemiş
dudağı kadar gri.

bugün 23 Nisan.
öyle süslü cümlelere sığmaz bu gün,
takvimden koparılan bir yaprak değil bu
bir milletin, küllerinden ben buradayım diye
ayağa kalktığı andır.

Gülümse hayata,
Herşeye rağmen yıkılma;
Doya doya yaşa ...
Denize sal hüzünlerini,
Kuşlarla özgürleştir
Sana ayak bağı olan her şeyi,

dışarıdan güler yüzlü görünsem de,
içimde bambaşka duygular var.
bir yanım bahar kokar,
bir yanım sonbaharın solgun yapraklarıyla dolu.

sokaklarda yürürken