Gözlerinde Bir Yer Şiiri - Mustafa Alp

çocukluk nasıl da kalmış gözünde.
bunca yıl elinden tutan kim oldu?
benimki bir ekmek kuyruğundaydı,
sırası gelmeden akşamı buldu.

büyüdüm, her kapı bir şey öğretti.
tokmağı öpmeyi, sessiz gitmeyi.
içerden insanlık diye seslenen
dışarda unuttu bekleyen beni.

bir sofrada açlığımı anlattım.
ev sahibi tuzu uzattı bana.
bir lokma istemek ayıp sayıldı,
üç tabak yiyene afiyet olsun.

cenneti anlattı kürsüde biri,
bahçesi, ırmağı, gölgesi vardı.
yanına sokuldum. şurada dursam?
çekil, dedi, orası bana ayrıldı.

güldüm. gülmek de suç oldu bu defa,
yüzümde tövbeye uygun yer yoktu.
ben de kalkıp senin kapına geldim.
dilimin ucunda son özrüm durdu.

sen biraz yana kaydın, ben oturdum.
dünya ilk kez yerini genişletti.
elimi tutunca sustum, titreyen
bir elin tutulmak hakkı da vardı.

gözlerin o sakin denizler gibi,
kıyında tekneyi onarmak gerek.
sen de biliyorsun, su alıyorum.
yine de yanıma oturuyorsun.

başımı dizine koyayım biraz.
derdim de otursun, eskidir bende.
bunca yıl ağzını kapatamadım.
bir akşam sussun da dinlensin o da.

yumma gözlerini, dışarıdaki.
haklılar sabaha kadar beklesin.
ben şimdi yüzümü sana döneyim.
savunmam bitmedi, ömrüm eksildi.

✍️