İçeride Biri Var Şiiri - Mustafa Alp

bitti dedim.
anahtarı masaya bıraktım.
kapıyı çekmek kolaymış,
içeride kalan bendim,
anlayamadım.

ilk gün perdeleri yıkadım,
ikinci gün yerini değiştirdim masanın.
üçüncü gün bir kaşık ararken
yine senin bildiğin çekmeceyi açtım.

görenler iyi olmuşsun dedi,
saçımı kestirmiştim, ondandır.
insanın yüzüne bakıp da
içeriyi gördüğünü sanırlar.

ben de pek güzel anlattım.
sen gittin, ben yıkıldım.
hikayeyi her anlatışımda
kendi sustuğum yerleri kısalttım.

bir gece kendime rastladım,
ne kalabalık vardı ne şahit.
peki, dedim,
sen ne yaptın?
bardak elimde öylece kaldı.

senin sustuğun günleri saydım,
benim dinlemediklerim nerede?
bir akşam çok yoruldum dedin,
ben işten söz ediyorsun sandım.

konuşalım dedin,
saat geçti,
yarın dedim,
yarın da geçti.
sonra bir gün sen de geçtin.
ben yalnız son güne itiraz ettim.

hey ahali, hükmünüz hazır.
unut gitsin, önüne bak.
insan kendi önüne geçip oturmuşsa
nereye bakacak?

biri zaman dedi,
saatine baktı,
kalktı, yetişecek yeri vardı.
benim de yıllarım geçti.
bazı akşamlar yerinden kalkmadı.

sana kızdığım ne varsa
bir bir döktüm ortaya.
bunda benim payım ne? dedim,
elimi sürmedim uzun zaman.

bir tartışmayı hatırladım,
sözümü bitirip çıkmıştım.
sen ardından ne söyledin,
bugün hala bilmiyorum.

meğer ben o son cümleyi
yıllarca zafer diye saklamışım.
sen bir daha açmayınca
konuyu haklı çıktığımı sanmışım.

şimdi dönsen ne değişir?
yine aynı yerden mi susarız?
ben eski sözlerimi getirsem,
sen yeni bir yara mı alırsın?

seni çağırmak gelmiyor içimden,
yalnız bir şeyi bil istiyorum.
ben artık o akşamı anlatırken
kendi cümlelerimi atlamıyorum.

bitti dedim.
bu defa sesimi yükseltmedim.
bir sandalyeyi kendime çektim.
kaç yıldır ayakta beklettiğim
o adama otur dedim.

✍️