Aşk Kasım 17 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Sen benim gözümde
güzel bir tesadüften çok daha fazlasısın;
varlığın, başka bir varlığın bilincinde
nasıl yeni bir derinlik kazanabileceğinin kanıtısın.
Aşk
AŞKIN ARİSTOKRATİK SESSİZLİĞİ
Sevgilim,
İnsan, evrenin ortasında kendisine ayrılmış bir anlam bulmak için doğmuş gibi yaşar; oysa belki de varoluşun en büyük sırrı, hazır bir anlamın içine doğmamasında, kendi anlamını kurmak zorunda kalmasındadır.

Bir kayanın varlığı kendisine soru sormaz, deniz kendi maviliğinin nedenini merak etmez, zaman geçtiğini bilmeden geçer.

Fakat insan…

İnsan, var olduğunu bilir ve bu bilginin ağırlığı altında kendisine bir neden, bir yön, bir hakikat arar.

Benim sana duyduğum aşk da işte bu kadim sorgulamanın içinde doğdu: Seni hayatımın anlamı ilan etmek için değil, seninle birlikte anlamın ne olduğunu yeniden düşünmek için.

Çünkü sen benim gözümde güzel bir tesadüften çok daha fazlasısın; varlığın, başka bir varlığın bilincinde nasıl yeni bir derinlik kazanabileceğinin kanıtısın.

Sana bakarken yalnızca seni görmüyorum; görmenin ne demek olduğunu da sorguluyorum. Seni dinlerken yalnızca sözcüklerini duymuyorum; bir insanın iç dünyasının başka bir insana ne ölçüde açılabileceğini düşünüyorum.

Ve anlıyorum ki birini tanımakla onu bütünüyle bilmek aynı şey değildir.

Belki sevginin asaleti de burada başlar: Bir insanı anladığını iddia ederek küçültmemekte, anlayamadığın yanlarına saygı gösterebilmekte.

Seni seviyorum; çünkü sende keşfedilecek bir dünya buluyorum ve o dünyanın bütün sınırlarını bildiğimi iddia etmeyecek kadar sana saygı duyuyorum.

Seninle aramızdaki bağı yalnızca duyguların diliyle açıklamak istemiyorum.

Duygular değişir; insan bazen kendi kalbinin bile neden hızlandığını bilemez. Arzu yükselir, heyecan diner, alışkanlık en parlak duyguların üzerine görünmez bir örtü serebilir.

Fakat aşk, bütün bunların içinden geçerek daha bilinçli bir biçime ulaşabilir.

Bir insanın özgürlüğünü tanımak, onun kararlarını kendi arzularına göre biçimlendirmemektir.

Bir insanın değerini bilmek, onu yalnızca sana sunduklarıyla ölçmemektir.

Bir insanla birlikte yaşamak ise iki ayrı hayatın arasına duvar örmeden iki ayrı benliğin varlığını koruyabilmektir.

Ben senin üzerinde bir hak iddia etmiyorum, sevgilim; seninle bir hakikat paylaşmak istiyorum.

Ne düşüncelerini yönetmek, ne düşlerini kendime göre düzenlemek, ne de sevgini bir borca dönüştürmek…

Benim arzum, senin kendi iradenle seçtiğin bir yakınlığın içinde benim de özgür irademle kalabilmemdir.

Çünkü zorunluluğun hüküm sürdüğü yerde bağlılık, değerini kaybetmeye başlar; oysa insanın özgürce seçtiği sadakat, ahlakın en zarif biçimlerinden biridir.

Ve belki aşkın gerçek asaleti, bir kalbi kendine bağlamakta değil, bağlanabileceği hâlde onu özgür bırakabilmektedir.

Bazen gecenin derinliğinde düşünüyorum:

Neden insan, kendisini aşan şeylere yönelir? Neden görünür dünyanın ötesinde görünmeyen bir anlam arar?

Belki gökyüzüne bakarken yalnızca uzaklığı seyretmeyiz; kendi sınırlılığımızı da görürüz.

Yıldızların ışığı bize ulaşırken zamanın büyüklüğünü hissederiz. Sessizlik uzadıkça zihnimiz cevaplarını bilmediği sorulara yaklaşır.

İşte o anlarda mistik olan, aklın yerine geçen bir kesinlik değil; aklın bütün gücüne rağmen henüz kavrayamadığımız karşısında duyduğumuz derin hayret olabilir.

Ben aşkımızın da böyle bir yanı olduğunu düşünüyorum.

Sana duyduğum sevgiyi gizemli kelimelerle açıklamaya çalıştığımda değil, onu bütün nedenlerine rağmen tamamen tüketemediğimi kabul ettiğimde daha iyi anlıyorum.

Çünkü bazı deneyimler açıklandıkça anlamını kaybetmez; aksine, açıklamanın sınırlarında yeni bir derinlik kazanır.

Sen benim için çözülmesi gereken bir sır değilsin. Seninle birlikte varlığın sırlarını daha büyük bir dikkatle düşünebildiğim özgür bir insansın.

Ve ben bu karşılaşmanın kıymetini onu olağanüstü ilan ederek değil, olağan hayatın içinde koruyarak bilmek istiyorum.

Gel, sevgilim, aşkımızı büyük sözlerin sarayında değil, küçük davranışların zarafetinde büyütelim.

Bir anlaşmazlıkta birbirimizi dinleyelim. Bir yanılgıda hakikati gururumuza kurban etmeyelim. Bir kırgınlıkta suskunluğu cezaya dönüştürmeyelim. Bir başarıda diğerimizin ışığını gölgelemeyelim.

Çünkü entelektüel olmak, çok şey bilmekten ibaret değildir; bildiklerinin seni daha adil kılıp kılmadığıyla da ilgilidir.

Aristokrat bir ruh, başkalarından üstün olduğunu düşünen ruh değil; kendi tutkularına, önyargılarına ve kibrine hükmedebilecek inceliği geliştiren ruhtur.

Aşk da böyle bir incelik ister.

Seni sevdiğimi söylemek kolay; sevgim yüzünden seni incittiğimde kendi yanlışımı görebilmek daha zordur.

Sana sonsuzluk vadetmek kolay; yarının belirsizliğine rağmen bugün sana karşı dürüst kalmak daha değerlidir.

Ben sana kusursuz bir gelecek vaat edemem. Fakat birlikte kuracağımız gelecekte dürüstlüğü, saygıyı ve düşünsel özgürlüğü birer temel ilke olarak korumayı isteyebilirim.

Çünkü aşk, geleceği önceden bilmek değil; geleceğin henüz bilinmediğini kabul ederek bugünün sorumluluğunu üstlenmektir.

Bir gün yıllar, bugün bize büyük görünen ayrıntıları uzak bir hatıraya dönüştürecek.

Yüzlerimiz değişecek, düşüncelerimiz olgunlaşacak, dünyaya verdiğimiz anlam yeniden biçimlenecek.

O gün senden gençliğimizdeki insan olmanı istemeyeceğim. Senin değişimini bir eksilme saymayacağım. Ben de kendimi geçmişimin değişmez bir heykeli olarak korumaya çalışmayacağım.

Birbirimizi yeniden tanımayı öğreneceğiz; çünkü sevgi, bir insanın geçmişteki hâline bağlanmak değil, bugün kim olduğunu merak etmeyi sürdürebilmektir.

Ve belki bütün bu değişimin ortasında aşkımıza ait en kalıcı şey, aynı kalmamız değil, birbirimize karşı taşıdığımız ahlaki dikkati kaybetmememiz olacaktır.

İşte ben seninle böyle bir hayat düşlüyorum: Zihnin canlı, vicdanın uyanık, duyguların özgür olduğu bir hayat…

Birbirimizin suskunluğunda huzur bulduğumuz, konuştuğumuzda düşüncelerimizi genişlettiğimiz, ayrılıklarımızda bile birbirimizin insanlığını inkâr etmediğimiz bir hayat.

Ve eğer aşkın bir bilgeliği varsa, dilerim onu birlikte öğrenelim.

Seni seviyorum, sevgilim; çünkü seninle aşk, yalnızca hissettiğim bir duygu olmaktan çıkıyor, nasıl bir insan olmak istediğimi belirleyen bilinçli bir tercihe dönüşüyor.

Belki evrenin bütün sırlarını öğrenemeyeceğiz. Belki varoluşun nihai anlamını hiçbir zaman bulamayacağız. Belki zaman, bize sorduğumuz soruların cevaplarından daha fazlasını bırakacak.

Fakat birbirimize karşı dürüst olmayı, özgürlüğümüzü korumayı, farklılıklarımız içinde ortak bir anlam yaratmayı öğrenebiliriz.

Ve ben, bütün metafizik ihtimallerin ötesinde, aşkımızın şu hakikate ulaşmasını diliyorum:

İki insanın birbirine verebileceği en büyük armağan, birbirini kendi dünyasına hapsetmek değil; birlikte yaşarken her ikisinin de dünyasını genişletmektir. Çünkü hakiki aşk, bir başkasını kendine benzeterek kazanılan üstünlük değil, iki özgür bilincin birbirinin varlığını zenginleştirebilmesidir.
Aşk

Seni sevmek, sevgilim,
sana dair bütün soruları cevaplamak değil;
cevaplayamadığım soruların karşısında
sana duyduğum merakı korumaktır.
Çünkü bilgelik, her şeyi bildiğini sanmakta değil,
bilginin sınırlarını tanıyıp
hakikate karşı zihnini açık tutabilmektedir.
Ve ben, senin varlığında
öğrenmenin hiç bitmeyen bir yolculuk olduğunu görüyorum.
Aşk

Sevgilim,
Seni sevmek, bir rastlantıya boyun eğmek değil,
varlığın kendi nedenlerini
senin varlığında yeniden düşünmektir.
Çünkü hiçbir şey,
yalnızca kendisiyle açıklanmaz dünyada;
her şey başka şeylerle ilişkisi içinde
kendi hakikatini açığa çıkarır.
Bir nehir, yatağından bağımsız değildir;
bir düşünce, onu doğuran nedenlerden;
insan ise kendisini insan yapan
sonsuz ilişkiler ağından…
Aşk
AŞKIN ZORUNLU GEOMETRİSİ
Sevgilim,
Seni sevmek, bir rastlantıya boyun eğmek değil, varlığın kendi nedenlerini senin varlığında yeniden düşünmektir.

Çünkü hiçbir şey, yalnızca kendisiyle açıklanmaz dünyada; her şey başka şeylerle ilişkisi içinde kendi hakikatini açığa çıkarır.

Bir nehir, yatağından bağımsız değildir; bir düşünce, onu doğuran nedenlerden; insan ise kendisini insan yapan sonsuz ilişkiler ağından…

Ben de seni, kendimden ayrı bir mucize olarak değil, varoluşun bütünlüğü içinde karşılaştığım eşsiz bir gerçeklik olarak seviyorum.

Sen benim eksikliğimi tamamlayan bir parça değilsin; kendi varlığının nedenleriyle yaşayan, kendi özünü gerçekleştirmeye çalışan başlı başına bir dünyasın.

Ve aşk, sevgilim, iki insanın birbirine sahip olması değil, iki ayrı varlığın birbirinin yaşama kudretini artırmasıdır.

Spinoza’nın bahsettiği o derin hakikat gibi, her varlık kendi varlığını sürdürmeye yönelir; insan da kendi özünü korurken başka insanlarla kurduğu ilişkiler içinde değişir.

Seninle karşılaşınca anladım: Bazı yakınlıklar bizi daraltır, bazılarıysa içimizdeki imkânları çoğaltır.

Bir sevgi vardır, kıskançlığını bağlılık, korkusunu sadakat, sahip olma arzusunu tutku sanır.

Bir başka sevgi ise karşısındakinin özgürlüğünden ürkmez; çünkü bilir ki gönüllü yakınlık, zorunlu itaattan daha derin bir bağdır.

Ben seni zincirlerle kendime bağlamak istemiyorum. Sana duyduğum sevgiyi senin özgürlüğünün karşısına dikmek istemiyorum.

İstiyorum ki yanımda oluşun bir korkunun sonucu değil, hayatını daha geniş, daha anlamlı ve daha sevinçli bulmanın tercihi olsun.

Çünkü seni sevmenin değeri, seni yönetebildiğim ölçüde değil, birlikteyken ikimizin de daha özgür düşünebildiği ölçüde büyür.

Sana duyduğum özlemi de artık yalnızca bir eksiklik saymıyorum.

Özlem, bazen uzaklığın yarattığı bir kederdir; bazen de sevginin hayatımızdaki yerini bize yeniden gösteren bir bilinç.

Seni düşündüğümde içimde beliren her duyguya teslim olmuyorum; onun nedenini anlamaya çalışıyorum.

Korkuyorsam, korkumun kaynağını; kıskanıyorsam, arzumun sınırlarını; üzülüyorsam, beni bu üzüntüye götüren düşüncelerin izini sürüyorum.

Çünkü duygularımızı anlamak, onları inkâr etmek değildir; onların bizi yönetmesiyle bizim onları anlayarak hareket etmemiz arasındaki farkı kavramaktır.

Ve belki özgürlük, bütün duygulardan kurtulmak değil, duygularımızın nedenlerini kavrayarak daha bilinçli davranabilmektir.

Seninle bu özgürlüğe yaklaşmak istiyorum: Birbirimizi suçlamadan konuşabildiğimiz, yanılgılarımızı savunmak yerine onları düzeltebildiğimiz, sevgimizi korkunun değil, anlayışın büyüttüğü bir hayata…

Sevgilim,

Sevinç, yalnızca yüzümüzde açan bir gülümseme değildir; yaşama gücümüzün arttığını hissettiğimiz derin bir varoluş hâlidir.

Seninle kurduğum güzel bir sohbet, birlikte düşündüğümüz bir soru, bana yeni bir bakış açısı kazandıran tek bir cümlen bile dünyayla ilişkimi değiştirebilir.

Çünkü bazen insanı mutlu eden, hayatın bütün sorunlarının ortadan kalkması değil, onları kavrayacak zihinsel gücü ve aşacak cesareti bulmasıdır.

Benim için aşk, her gün mutluluk üretmek zorunda olan kusursuz bir düzenek değil.

Aşk, kederin nedenlerini anlamaya, sevinci paylaşmaya, yanlışları düzeltmeye ve birlikte yaşama kudretimizi artırmaya gönüllü olduğumuz bir ilişkidir.

Sana huzur vermek istiyorum, ama huzurunu tek başıma yaratabileceğimi sanmadan.

Sana destek olmak istiyorum, ama senin yerine yaşamaya kalkışmadan.

Seninle mutlu olmak istiyorum, ama mutluluğumu senin özgürlüğünün bedeli yapmadan.

Çünkü gerçek sevgi, bir insanı kendisine bağımlı kılmak değil; onun kendi varlığını daha güçlü ve daha bilinçli yaşayabilmesine katkıda bulunmaktır.

Bir gün anlayacağız belki, bizi birbirimize yaklaştıran şeyin yalnızca güzel tesadüfler olmadığını…

Düşüncelerimiz, seçimlerimiz, geçmişimiz ve karşılaştığımız koşullar bu ilişkinin görünmeyen nedenlerini oluşturuyor.

Fakat nedenleri anlamak, sevgiyi değersizleştirmez.

Tam tersine, birbirimizi hangi koşulların değiştirdiğini ve hangi davranışların yakınlığımızı güçlendirdiğini daha açık görmemizi sağlar.

Böylece aşk, kör bir yazgıya dönüşmez; bilinçle şekillenen bir hayat pratiği olur.

Ben seni yalnızca kalbimin istediği için değil, seninle kurduğum ilişkinin hayatımızı nasıl etkilediğini düşünerek de seçiyorum.

Ve bu seçimin içinde akıl ile duygu birbirine düşman değil; aynı hakikatin farklı yönlerini anlamaya çalışan iki yetenek oluyor.

Seni seviyorum, sevgilim; çünkü seninle varlığımı küçültmeden yakınlaşmayı, özgürlüğümü kaybetmeden bağlanmayı ve mutluluğu bir başkasına hükmetmekte değil, birlikte yaşama gücümüzü artırmakta aramayı öğreniyorum.

Belki aşkın en büyük bilgeliği, bir insanı evrenin merkezine koymak değil; evrenin sonsuz ilişkileri içinde onun biricikliğini görebilmektir.

Ve belki özgürlük, istediğimiz her şeyi yapabilmekten önce, neden istediğimizi anlayıp seçimlerimizin sorumluluğunu üstlenebilmektir.

Öyleyse gel, sevgilim: Birbirimizin sahibi değil, sevinç ve anlayış imkânlarını çoğaltan yoldaşı olalım. Çünkü hakiki aşk, iki insanın birbirinde kaybolması değil; birbirleriyle karşılaştıkça var olma kudretlerinin artmasıdır.
Aşk

Aşk, kederin nedenlerini anlamaya,
sevinci paylaşmaya,
yanlışları düzeltmeye
ve birlikte yaşama kudretimizi artırmaya
gönüllü olduğumuz bir ilişkidir.
Aşk

Aşk,
aklın yenilgisi değildir sevgilim;
insanın kendi önyargılarını sorguladığı,
özgürlüğün bir başkasının varlığıyla
daralmadığını öğrendiği
en derin düşünsel devrimdir.
Aşk

Ne sen benim mülkümdün
ne de ben senin kaderine yazılmış
değişmez bir hüküm.
Biz, iki ayrı bilincin
aynı hakikate farklı yollardan ulaşıp
birbirinin düşüncesini zenginleştirdiği
eşsiz bir karşılaşmaydık.
Aşk

İnsan aklıyla özgürleşir,
kalbiyle anlam kazanır;
aşk ise özgürlüğün,
bir başkasının yanında
kendi olmaktan vazgeçmeden
mutlu kalabilmesidir.
Aşk
Aklın Işığında Aşk
Ben seni, dünyanın karanlığına verilmiş bir cevap gibi sevmedim; sorularımı çoğaltan, her cevabın içindeki hakikati yeniden düşünmeye çağıran bir fikir gibi sevdim.

Çünkü aşk, aklın yenilgisi değildir sevgilim; insanın kendi önyargılarını sorguladığı, özgürlüğün bir başkasının varlığıyla daralmadığını öğrendiği en derin düşünsel devrimdir.

Seninle anladım: Bir insanı sevmek, onu kendi doğrularına hapsetmek değil, kendi hakikatini kurabilmesi için ona düşünme özgürlüğü tanımaktır.

Ne sen benim mülkümdün ne de ben senin kaderine yazılmış değişmez bir hüküm.

Biz, iki ayrı bilincin aynı hakikate farklı yollardan ulaşıp birbirinin düşüncesini zenginleştirdiği eşsiz bir karşılaşmaydık.

Aklım seni anlamaya çalıştı, kalbim anlamanın ötesinde bir şey buldu. Sonra ikisi de sustu; çünkü bazı gerçekler ne yalnızca mantıkla açıklanır ne de yalnızca duyguyla yaşanır.

Belki de aşkın en büyük aydınlanması, bir başkasını kendine benzetmeden onunla aynı geleceği düşleyebilmektir.

Ben sende bir kurtarıcı aramadım; kendi karanlığımdan çıkmayı senin varlığında öğrendim.

Sen de bende kaybolmadın; kendi özgürlüğünü koruyarak yanımda kalmayı seçtin.

Ve işte o gün, sevgilim, yüzyıllardır insanlığın aradığı o büyük düşünce kalbimizde biçimlendi:

Aşk, bir insanın diğerini yönetmesi değil, iki insanın birbirini özgürleştirerek birlikte daha yüksek bir hakikate ulaşmasıdır.

Şimdi elini tutuyorum; bir zorunluluğun değil, bilincimin özgür iradesiyle.

Seni seçiyorum; çünkü dünya önümde açık, gelecek henüz yazılmamış ve bütün ihtimallerin arasında benim en güzel düşüncem hâlâ sensin.

Belki de aydınlanmanın son sözü şudur:

İnsan aklıyla özgürleşir, kalbiyle anlam kazanır; aşk ise özgürlüğün, bir başkasının yanında kendi olmaktan vazgeçmeden mutlu kalabilmesidir.
Aşk

İnsan, sevdiği kişide sonsuzluğu bulduğunu sanır; olgunlaştığında ise sonsuzluğun o kişiye sahip olmakta değil, onunla birlikteyken hayatın sınırsız imkânlarına açık kalmakta olduğunu anlar.
Aşk

Ben seninle,
hayatı bitmeyen bir şiire çevirmek istemiyorum.
Şiirin içinden geçebileceğimiz gerçek bir hayat,
özgürlüğümüzü koruyabileceğimiz bir yakınlık
ve her şeye rağmen yeniden başlayabileceğimiz
bir sevgi istiyorum.
Çünkü romantizm, dünyayı olduğu gibi kabul edemeyen kalbin isyanıysa, aşk bu isyanı iki insan için daha güzel bir dünyaya dönüştürme cesaretidir.
Aşk
KALBİN ROMANTİK İSYANI
Sevgilim,
Dünya, aklın cetvelleriyle ölçülürken ben senin gözlerinde ölçülemeyeni aradım. Bir düşüncenin sınırlarını mantık çizer, bir dağın yüksekliğini bilim hesaplar; peki, insanın bir başkasında bulduğu anlamı hangi ölçü birimi açıklayabilir?

Seni sevmek, düzenli bir dünyanın içine sığmak değil; düzenin açıklayamadığı güzellikleri yüreğimde yeniden keşfetmekti.

Bir sonbahar akşamının hüznü, denizin ufka bıraktığı o mavi belirsizlik, yağmurun camda çizdiği gelişigüzel yollar… Bütün bunlar seninle birlikte yalnızca doğanın görüntüleri olmaktan çıktı.

Her biri, içimdeki başka bir duygunun dünyaya düşen gölgesine dönüştü.

Çünkü romantizm, sevgilim, yalnızca duyguların akla başkaldırması değil; insanın kendi içindeki sonsuzluk arzusunu dış dünyanın sınırlı biçimlerinde aramasıdır.

Ben de seni böyle sevdim: Bir insanın yüzünde bir evren, bir bakışın içinde bir ömür, kısa bir karşılaşmada zamana meydan okuyan bir anlam bulur gibi…

Sana bir şiir yazmak istiyorum; ama sözcüklerim seni açıklamasın, sana açılan kapılar olsun.

Bir ressamın renkleriyle anlatamadığı özlemi, bir bestecinin notalara sığdıramadığı tutkuyu, bir filozofun kavramlarla çevreleyemediği o insani çelişkiyi taşısın içinde.

Çünkü ben seni severken hem aklımın uyanık kalmasını hem de kalbimin hayrete düşebilmesini istiyorum.

Seni düşünmek bana sorular veriyor: Bir insan başka bir insanı neden seçer? Neden bazı karşılaşmalar geçip giderken bazıları bütün hayatın anlamını değiştirir? Neden bir an, yaşandığı süreden daha uzun bir hatıraya dönüşebilir?

Belki aşk, cevapların kesinliğinde değil, soruların içimizde açtığı genişliktedir.

Belki de insan, en çok sevdiği kişiyi anlatmaya çalışırken kendi ruhunun henüz keşfetmediği kıyılarına ulaşır.
Aşk