Aşk Aşk Büyüttüğüm Kadına

ömür dedikleri yol boyu
'seni' adımladım
sözüne yandığım
bir esinti gibi hayalin
zihnimde ne varsa alıp dağıtan
gözlerinin sisinde
koca bir ateşin ortasında gibi
yandığımsın

isminin her harfinde Aşk okuyorum
her seste sana bürünüyorum
gözlerimi gelişine kitlenmiş
her solukta seni bekliyorum

beyaz bir sayfa gibi serildi yarınlar önümde
ben cildi eskimiş kara kaplı bir kitaptım oysa
ne okunası
ne yırtılıp atılası
ne de önemsenen
şimdi Adım sinen'de saklı
bir ömür bulan olmasın
ve yarın İsrafil'in suruyla uyansam
ebediyete 'Senin'le...

Sev beni
öyle sev ki, sensiz kalan her hücrem
kansın ruhunun dudaklarına
eşiğinde yatır beni yüreğinin
yeter ki bir adımlık mekanım olsun
ummanlardan yüce kalbinde

Sensiz yorgunum
uzun bir yoldan geldim
Aşksız,
muhabbetsiz,
'Sen'siz
Oysa Sen,
Her yokluğa yetensin...

Alıp ellerimi ellerinin arasına
gül yüzünde dolaştırdıktan sonra
salar mısın kokunu ruhuma?
miski amber gibi
ve yıkar mısın nefesinle
Aşk'sızlıktan kirlenen tüm hücrelerimi

Yüreğinden fısıldadığın her özlem
her duygu ruhuma dokunuyor
özlediğin kadar özleniyorsun
Aşkın en koyusun da içim
her sözüm her cümlem
adınla başlayıp bitiyor
Senin'le çoğalıyor, sonra bir oluyorum

Seni bildi ya yüreğim
ruhumun körkuyuları aydınlandı
Yanıyorum
varlığında ayrı ateşlerde
yokluğunda ayrı...
ama etmiyorum şikayet
Aşk yanmaksa
zerrem kalmasın ateşine düşmeyen
ben sana semenderim Sevgili
kül olsam ellerinde
yeşeririm yeniden,
yeniden
ve daha aşık...