Gizli Öznelerin Şairi Antoloji.com

atlıların koşar adım kaldırdığı tozların arasında gülüşünü yitirmiş bir çocuk misali
çıplak ayaklarım üstüm yırtık sökük
dudaklarım susuz kurak ellerim sönük
gökyüzünün hiç bir yerine sığamayıp voltalar atan Ay gibiyim...

içimde neşesini yitirmiş bir çocuk büyütüyorum
o yaşlandıkça ben demleniyorum
gece aynı güneş aynı her şey aynı sen gideli
sustukça yeşeriyor seni düşündükçe sararıyoru-hum

İnsan, insanı bu kadar çabuk ve iştahla tüketmemeli.

pazarda almayacağı önüne gelen ürünü sorup mıncıklar gibi
insanı tüketmemeli insan.
emekten değer vermekten uzak her şeyi kolayca tüketir amma insan insanı bu kadar çabuk tüketmemeli.

o yüzden susmalı insan. en güzel perde sükuttur.