Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

UÇUŞA BENZEYEN YORGUNLUK
Gerçekte kimse düşlediği hayatı yaşamıyor,
Gözlerin gördüğü sadece bir yanılsama,
Kuşlara bakıp da imrenme sakın,
Onlar da gökyüzünde hayata tutunma telaşında.

UFKA BIRAKTIĞIN AD
Usulca indi akşam yüreğime,
Rüzgâr adını yapraklara işler.
Sessizlik omzuma usulca konar,
Gözlerim her yolun ucunda seni arar.

UFKA KALAN
Günler, suya düşen ışık gibi
Usul usul çekiliyor ömrümden.
Her sabah güneş doğuyor,
Ben sana varmayan ufukta kalıyorum.

UFKA SIZAN BAKIŞ
Gözlerin dalar sessiz sedasız ufuklara,
Sanki içinde bitmeyen bir yolculuk var…
Ne bir söz çıkar dudaklarından,
Ne de anlatılır bu derin suskunluklar.

UFKA TAKILAN SES
Okuyun diyesim var herkese,
Sesim rüzgâra karışıp gidiyor,
Söylesem içimden taşacak gibi,
Ama kelâm eski gibi çâre olmuyor.

UFKUN ÖTESİ
Akşam usulca çöker ömrün kıyısına,
Sessizlik siner yorgun dalgaların sesine.
Hangi rüzgâr çağırır bilinmezleri;
Bir gölge karışır zamanın derinliğine.

UFKUN ÖTESİNDE
Bir ince düş süzülür gönül kıyıma;
ne vuslatla bahara erer,
ne ayrılıkla yitip gider.

Bir akşam dokunur ömrümün eşiğine;

UFUK AĞARIR
Sana yakın olmayı istemedim,
Yüreğinde yer bulmayı diledim.
Bir adım değil,
Bir ömür hasretinle yaşadım.

UFUKLARDA KALAN
Bu akşam içimde derin bir hüzün,
Bakışlarım uzaklarda bir ışık arar.
İçimde kırılmış akşamların sesi,
Sessizce geceme düşer, savrulur.

UFUKTA ASILI
Sabah oldu, umutlar hâlâ ufka asılı durur,
Gün doğar da içimde gece çözülmez,
Işık ince ince dokunsa yüzüme,
Yüreğin karanlığı kolay çözülmez.