Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ADININ KIVILCIMI
Gözlerin değince gecenin camına,
Ay susar, gölgem düşer yanıma.
Bir kıvılcım saklar avuçlarım,
Adın düşer kalbimin yangınına.

ADINI SAKLADIĞIM YER
Sana içimde bir yer açacağım,
Bir şiirin kıyısında.
Renkler izini taşıyacak,
Adın kalacak mısralarımda.

ADINI SÖYLEMEDEN EKSİLMEK
Ve her “şimdi”nin içinde bir şiir kuruyorum,
Biraz daha sessizleşiyor içimdeki kalabalık,
Umut dediğim şey, avuçlarımdan usulca çekiliyor,
Ve ben,
Adını anmadan kapatıyorum bütün yarım kalan hikâyeleri, yazmadan…

ADINI SÖYLEYEMEMEKTİR
İnsan,
Acısını unutmaz.
Yalnızca gecenin koynunda
Sessiz yürümeyi öğrenir.

ADINLA ÇİÇEKLENİR
Bir sessizlik düştü gönlümün kıyısına,
Adın usul usul yayıldı sulara.
Rüzgâr seni söyledi ince bir ezgiyle,
Gecem gözlerinde sabaha vardı.

ADIN TÜTER
Gül kokulu dağdan gelsen,
Kor olup düşsen göğsüme,
Sararım seni bağrıma,
Deli rüzgârla savrulsan.

ADIN YÜRÜR İÇİNDE
Sen gidince bahar sustu,
Güller boynunu eğdi.
Turnalar göğe yükseldi,
Adın yüreğime değdi.

ADSIZ KALDIM
Seni ömrüme yazdım,
Kendimi sildim.
Seni kalbime aldım,
Sensiz kaldım.

AĞAR HER GECE
İnsan sevdiğini özleyince
Sesi düşer, geceye ağar
Bir adını bırakır karanlığa
Mehtap bile tutmaz ahımı

AĞIT
Düştüm sevdanın ateşli közüne
Gece ağlar, yıldız bakmaz yüzüme
Sesim gitti dağ başında kar oldu
Adın kaldı içimde bir sızıya