Sen Gidince Ben De Sustum

Yeter!

Bir daha
“özledim” diye gelme karşıma.

O kelimeyi
senin ağzında duymak istemiyorum.

Çünkü sen özlemeyi değil,
terk etmeyi öğrendin.

Ben gecelerce
senin yokluğuna bağırırken,

sen
başka sabahlara uyandın.

Şimdi neyin hesabını soruyorsun?

Ne yüzle
hangi kapının önünde
beni arıyorsun?

Ben o kapıyı
çoktan söktüm yerinden!

Duvarını da yıktım.

Üstüne
senin adını değil,

sana inanan tarafımı gömdüm.

Öyle kolay değil!

“Pişmanım” deyip
iki damla gözyaşıyla
geri dönmek.

Ben sen giderken
bir kere ölmedim.

Her gece
bir parçamı kopardın benden.

Bir gece sesinle,

bir gece susuşunla,

bir gece
başkasına gösterdiğin yüzünle…

Ve ben
her defasında
biraz daha eksildim.

Ama bak!

Hâlâ ayaktayım.

Hâlâ buradayım.

Ve artık
senden korkmuyorum.

Ne adından…

Ne hatırandan…

Ne de bir gün
karşıma çıkmandan.

Çık!

Gel!

Ne söyleyeceksen
yüzüme söyle.

“Sevdim” de.

“Yandım” de.

“Kaybettim” de.

Ama sakın
“geri dön” deme.

Çünkü ben
senin bıraktığın adam değilim.

Sen beni kırdın.

Ben parçalarımı
tek tek topladım.

Sen üstüme bastın.

Ben o acının içinden
ayağa kalktım.

Sen beni susturdun.

Şimdi susmamı bekleme!

Çünkü bazı sessizlikler
biriktikçe
çığlığa dönüşür.

Benimki dönüştü.

Duymuyor musun?

Bu bağırış sana değil.

Bu,

yıllardır içimde
boğazıma düğümlenen
o adama…

O eski bana…

Sana inanırken
kendini kaybeden bana!

Şimdi ona da kızıyorum.

“Nasıl kandın?” diyorum.

“Nasıl bu kadar sevdin?”

“Nasıl kendi kalbini
bir başkasının ellerine bıraktın?”

Cevap yok.

Çünkü bazı soruların
cevabı olmaz.

Bazı insanlar
cevap değil,

ders olarak kalır.

Sen de öylesin.

Bir daha
hayatıma girme.

Çünkü ben
ikinci kez aynı yangında
yanacak kadar aptal değilim.

Sen gittin.

Ben yandım.

Sen unuttun.

Ben sustum.

Sen yaşadın.

Ben öldüm.

Ama bak…

Ölüler de bazen
ayağa kalkarmış.

Ben kalktım.

Ve şimdi
sana söyleyecek tek bir sözüm var:

Beni kaybettiğin güne
sakın üzülme.

Çünkü ben de
seni kaybettiğim gün
kim olduğunu öğrendim.

İşte asıl ölüm
o gündü.

Senin için değil…

Benim içimdeki
sana inanan adam için.

O adam artık yok.

Adını anma.

Hatıranı taşıma.

Geri dönme.

Çünkü ben
seni affetmedim.

Sadece
sana ayırdığım öfkeyi bile
harcamaya değmeyeceğini anladım.

Şimdi git!

Ardına bakma.

Çünkü bu kez
arkandan bağırmayacağım.

Peşinden gelmeyeceğim.

“Kal” demeyeceğim.

Ama şunu bil:

Bir insanı
defalarca kırarsan,

bir gün
karşında kırılmış bir kalp değil,

sana karşı tamamen kapanmış
bir dünya bulursun.

Benim dünyam kapandı.

Ve sen,

o dünyanın dışında kaldın.

Şimdi bağırıyorum:

GİT!

Ama bu kez
senden kurtulmak için değil.

Kendimi
senden kurtardığımı
duyman için.

GİT!

Ve bir gün
beni özlersen,

sakın dönme.

Çünkü ben
seni beklemiyor olacağım.

Ben artık
senin bıraktığın yerde değilim.

Ben,

senin yıktığın yerden
başka bir adam olarak çıktım.

Ve bil ki…

Bir daha
beni kaybettiğin adamı
bulamayacaksın.