Rüyalar Bile Yırtık Şiiri - Kasım Kobakçı

Bugün salı mı bitti, çarşamba mı bu telaş?
Aynadaki aksimden dökülüyor yavaş yavaş,
Ne içtiğimi sorma, aklım yerinde değil,
Gözlerimin altında birikmiş onca yaş.
*
Saçlarım dağınıktır, aklım gibi darmadağın,
Ruhum hapsolmuş sanki ortasında bir ağın,
Masada devrilmiştir umut denen o kadeh,
Şarkısı çoktan bitmiş ağızdaki dudağın.
*
Sanki bir zindandayım, kilitleri kırılmış,
Gölgeler fısıldaşıp şu boynuma sarılmış,
Etrafım silme içki,
Benim garip yüreğim gerçeklere darılmış.
*
Diyemeyecek kadar zil zurna koptu bir ses,
Aynanın karşısında kesiliyor bu nefes,
Sonra bir çatırtı, hey,
Kırıldı göğsümdeki o görünmeyen kafes.
*
Hiç bana göre değil, anlamsız sızlanmalar...
Tavanda dönüp duran yorgun bir lamba yanar,
Gecenin perdesini deli bir rüzgar kınar,
Gün ağaracak elbet, şafak pusuya yatmış,
Zihnimin köşesinde bütün saatler kanar.
*
Kim çözer bu düğümü, ah söyleyin bana kim?
Kim?
Sus...
Sanki bulut üstündeyim, neresi benim mevkim?
*
Boşluğa düşüyorum, altım üstüm neresi?
Yüzümdeki ateşin bardağımdır adresi.
Uçan bir fil geçiyor sokağın ortasından,
Bıkmış o da dünyanın bitmeyen yasından,
Hortumunu sallayıp selama durur bana,
Kurtulmuş o da sanki aklın dar tasından.
*
Laf aramızda kalsın, her şey koca bir yalan,
Bu saatte ne gezer sokakta rüya çalan?
Belki de ben uydurdum sarhoşluk hevesiyle,
Şişenin dibidir bak, elimde tek kalan.
*
Ben bazen ayıkken de çok sarhoş gezerim,
Kendi derdimi kendi elimle ezerim.
Gerçek nedir, yalan ne, karıştı birbirine,
Ben bu köhne oyunu en baştan sezerim.
*
Soyut bir karga konar omuzumun ucuna,
Dayanamam hayatın bunca ağır suçuna,
Kesinlikle bir hayal,
Dönüyorum dünyanın o sersem avucuna.
*
Saat üçü çok geçti, serinlik bana yeter,
Kim teselli verecek, kim bu diyardan yiter?
Kim?
Beter...
*
Peki bu sersem kafa, bu yorgun eller kimin?
Kimin?
Benim,
Kim saracak yaramı, kaydı ayak, ah zemin...
*
Bu kadar sayıklamak yeter de artar artık!
Uyu artık güzelim, rüyalar bile yırtık...