Rayzan Tan Şiirleri - Şair Rayzan Tan

Yazmayalı çok olmuş seni.
Artık tarifi olmayan, henüz dillere düşmeyen kelimeler eşliğinde yürüyorum.
İçimde senden kalan kolonlar, üzerlerinde figürlerin, bir tek sen ayakta tutuyorsun beni.
Bazen sakin, bazen sinirliyim.
Bazen aklım başımda, bazen ulaşamayacağım yaylalara dalıp gidiyorum.
İnanmayacaksın ama mango ağaçlarından ardıç topluyorum.

Oturdum, yağmurlu bir Atakum akşamında.
Elimde Ahmed Arif, gözlerimde bilenmiş şiirler, iç cebimde avuçlarında sakladığın firakların kırıntıları var.
Tütün çarşafa sarılmış, sararmış sakallarım; içime çektiğim dumanlarda vuslat, sende yılda bir uğradığım Mezopotamya var.
Ne unutulabilmek mümkün ne de gidebilmek senden; midemdeki kelebekleri mesken tutan
"Terk etmedi sevdan beni" cümlesi var..

Gelmedin sen.
Nasıl zorlandım bi bilsen.
Ne dilimden anlayan, ne şarkılarımı dinleyen,
ne de ideolojim uyumlu oldu kimselerle.
Karga besledim penceremde.
Özgürlük kuşlarının kanatları tel örgülerin

Oturdum, yağmurlu bir Atakum akşamında.
Elimde Ahmed Arif, gözlerimde bilenmiş şiirler,
iç cebimde avuçlarında sakladığın firakların kırıntıları var.
Tütün çarşafa sarılmış, sararmış sakallarım;
içime çektiğim dumanlarda vuslat, sende yılda
bir uğradığım Mezopotamya var.

Ne güzeldik biz, öyle şeyler yaşadık ki çirkin duvarların ardı yıkık dökük, yasak
alfabemiz her seferinde devrim diye bağırır dururdu.
Kentsel dönüşüme girmiş bu sevdamızı daha
toparlayan olmadı.
Sustukça bağırırdı kaldırım taşları, bağırdıkça
susardı menekşeler; sen yine bir karanfilin

Şimdi soğuktur oralar.
Kış çoktan saklamıştır gerdanlığını.
Yüreğini sıcak tut; tut ki müjdeyi sen ver bahara.
Tomurcuklansın saçların, baştan aşağıya
kadar insin sarmaşıktan salıncaklar.
Bakarsın bir kitapta buluşuruz; heceleri ayırırız

Ne zaman soluklansam sende, heybemde çıkıveriyor Attilâ İlhan şiirleri.
Nakış nakış işliyorsun yamalı bedenimin her zerresine.
Sonra sökülüveriyorsun iliklerimden, parmak izlerimden.
Kağıt kesiği gibi en derinden…

Duvardaki şu yazı tuğlaların bile canını yakmaya yetmişti.
“Acıların gülüşlerimi gıdıklamaya çalıştığı
anlarda bile sen benden hiç gitmedin.”

Veda ettim sonunda.

Sana değil.
İnsan bazen kendinden ayrılır ya, öyle.
Kendime, dar ağacında sallanıp duran bütün şiirlerime veda ettim.

Sabahın yanaklarında doğardı güneş.

Şubatın soğuğuna hendek kurmuş bir sen vardın; bir de sana yazdığım şiirler, arka cebimde.

Ne yola çıkabiliyorum ne sana gelebiliyorum. Yanımdaki sen, o kadar uzaksın ki… Zamanın koynunda, kuluçkaya yatmış sevdam, kavgam ve bir de sen vardın.