Hiç Sabah Olmadım Şiiri - Rayzan Tan

Veda ettim sonunda.

Sana değil.
İnsan bazen kendinden ayrılır ya, öyle.
Kendime, dar ağacında sallanıp duran bütün şiirlerime veda ettim.

Kirpiklerin gelip odamın kireçlerine konuyor; sessiz, ıslak, kırılgan.

Ses tellerin kadehime düşüyor.
İçtikçe seni değil, benden eksileni görüyorum.
Bir öpücük bırakıp gidiyorsun;
nefessiz kalmış bir yüreği masamın kıyısında unutuyorsun.
Ne suçluyorsun beni,
ne de bağışlıyorsun.

Kaç gece ağlamaklı gözlerimle seni bulanık gördüm, kaç sabah gözlerimi değil,
içimde biriken karanlığı ovuşturarak açtım; bilmiyorsun.
Güneş doğdu belki,
ama ben hiç sabah olmadım.

Şimdi gelsen…
Sana veda etmekten korkuyorum.

Sussan…
Sana yine gelmekten korkuyorum.

Ne gelebiliyorsun,
ne de susabiliyorsun içimde.

Olsun.