23.02.1991 tarihinde İstanbul Üsküdar’da doğdum. Babam polis memuruydu. Babamın görevi nedeniyle çocukluğum farklı şehirlerde, farklı yerler görerek geçti. Gurbet gurbet dolaştık.
İlkokul eğitimimi Amasya’da, ortaokul eğitimimi ise Çorum’un Alaca ilçesinde tamamladım. Şiir yazmaya Alaca’da başladım. O günlerden bugüne şiire olan ilgimi sürdürdüm ve yaşadığım, hissettiğim her şeyi dizelere dökmeye devam ediyorum.
Hayatım boyunca yazmaya devam edeceğim; yaşadıkça, hissettikçe ve gördükçe şiirlerime yenilerini ekleyeceğim.
Belki de en ağır zindan,
Gelmeyecek birini beklemektir.
Belki de en acı sürgün,
Kendi yüreğinde mahsur kalmaktır.
Ben senden sonra hiç yaşamadım ki
Sadece nefes aldım, yaşamak değil ki bu
Her sabah uyandım, uyandım sanma
Sensiz açılan göz, uyanmak değil ki bu
Bir fotoğrafın kaldı, bir de kokun
Bir Yazmaya Başlasam Seni
Bir yazmaya başlasam seni,
ne kalemimde mürekkep,
ne günlüğümde yer kalır.
Ey ebedi gece,
al beni sessizliğine,
aşkım Toprağa karışsın kemiklerim.
bir kuş ötse şimdi,
adıyla sevgilimin...
Bilirim, o da ağlar
Oysaki en kötü yalan bana kaldı,
seni severken sevmiyor gibi yapmak.
Sana veremeyeceğim hayat yüzünden,
sevginin en ağır hali buymuş.
Seni korumak için kendimden sürerken,
Ey mâh-ı cemâlim, geceme doğan hilâl,
Bir bakışınla gönlümde söner cümle melâl.
Tahtım olsa cihân, sensiz virâne bana,
Sen varsan bir nazarın yeter cümle cihâna.
Gül yüzün görünce gül utanır bağ içinde,
Gönlüm yine yârin derdine düştü,
Derman aradıkça dert ile pişti.
Gözlerim yolunda çöllere düştü,
Garip gönlüm, kime yanayım şimdi?
Sevdan bir ateşmiş, yanar içimde,
İnsan bazen ölmemek için savaşır; ama kazandığında, kendinden geriye hiçbir şey kalmamıştır.
Sandalyemi çektim köşeye, oturdum beklemek için.
Kim gelecek bilmiyorum, ama yerini ayırdım.
Yine de saat tik tak, bir şeyler diyor,
Ama kulağımda yeri yok.
Belki de sen hiç gelmeyecek.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!