Olsun Şiiri - Rayzan Tan

Bir sabah uyanacaktık,
penceremize usulca dolanan tül perdeleri sen
aralayacaktın, seninle kapanan gözlerimi ben açacaktım.

Mutfağa uykulu adımlarla yürüyüp
iki yumurta kıracaktık hayata,
ve yine aynı meselede takılı kalacaktık:
“Menemene soğan konur mu?”
Sen inatla “evet” diyecektin, ben gülerek itiraz edecektim.

Sonra birbirimizi üstümüze giyinip
beyaz arabamızın camlarına sabahı doldurarak
tekerleklerimizi olabildiğince uzak yarınlara sürecektik.
Yollar uzayacak, şehirler küçülecek, biz aynı şarkının nakaratında kaybolacaktık.

Belki köy köy dolaşıp
Toroslar’ın yamaçlarında açan
ters laleleri biriktirecektik avuçlarımızda.
Yanlış sözlerle eşlik ettiğimiz şarkılar en doğru anımız olacaktı belki de.

Bir benzinlikte çay içip
haritasız devam edecektik yola,
sen saçlarını rüzgâra bırakacaktın,
ben yüzündeki huzuru ezberleyecektim.

Ve dünya ne kadar kalabalık olursa olsun, biz
birbirimizin sessizliğinde ev hissi bulacaktık.
Olsun, olmasın.