Öğrendiklerimiz Şiiri - Rayzan Tan

İnsan, ömrü boyunca sayısız şey öğrenir. Kimi zaman bir kitaptan, kimi zaman bir yol ayrımından, kimi zaman da sessizce içine gömdüğü acılarından…

Bazı tecrübeler vardır; insandan bir parça alıp götürür. Bir bakışını, bir heyecanını, belki de en saf tarafını… Ama hayatın garip bir adaleti vardır; eksilen yerler zamanla yeni hücrelerle, yeni hislerle, yeni anlamlarla dolmaya başlar. İnsan aynı insan olarak kalmaz belki ama yeniden tamamlanmayı öğrenir.

Bazen insanın aradığı şey, karşısına çıkan şey değildir. Uğruna yollar yürüdüğü liman, varacağı kıyı olmaz. Bazen de bir zamanlar ait hissettiği yerde, aynı gökyüzünün altında dursa bile artık kalamaz. Çünkü insan değişir, zaman değişir ve bazı duraklar yalnızca geçip gitmek içindir.

Derken sevda, küllerinin arasından yeniden seslenir:
“Ben daha ölmedim…”
İnsanın en yorulduğu, en vazgeçtiği anda bile usulca omzuna dokunur. Çünkü sevda, çoğu zaman gitmez; yalnızca susar ve doğru zamanı bekler.

Nasibini sevgiden, vefadan ve güzel karşılaşmalardan alanlar ne şanslıdır.

Çünkü nasıl ki kabus görmek için uyumaya ihtiyaç duymuyorsak, bazen de hayalini bile kuramayacağımız güzellikler çıkar karşımıza. Beklenmedik bir anda, hiç ummadığımız bir yerde, insanın içini yeniden yaşama isteğiyle dolduran güzellikler…

İşte o anlarda insan anlar:
Hayat, aldığı kadar vermeyi de bilir.
Ve bazı güzellikler, uzun bekleyişlerin en güzel cevabıdır.