Münkesir Bir Akşam Şiiri - Rayzan Tan

Bir yerinden koptu içimiz hayatın,
öyle dağıldık, öyle eksildik ki,
Ahmed Arif dizeleri dolaşırdı içimizde,
Cemal Süreya gibi kırık ve derin.
Sanki her adımımızda bir şiir,
her susuşumuzda bir eksilme vardı.

Görünmeyen yaralarımızla birbirimize eklemlendik.
Bu kalabalıklaşan yalnızlığımızda
ne kabuk bağlayabildik, ne de yeniden kanayabildik.
İliklerimiz bizden bihaberdi;
sarılmalarımızı koca bir boşluk doldurdu.
Eksik kalmalarımız hep bu yüzden.

Sen gözlerinde münkesir bir akşam taşıyordun,
bense anason kokan sakallarımla yakamoz topluyordum; içim hep seni toparlarken.
Kanarken.