Şiirden önce ve şiirden sonra diye miladı vardır. Şiir hayatı anlamlandıramadığı onca zamanı anlamasını sağlayan ruhsal bir dil olup dile gelmiş şairin hayatı anlamlandırmasına vesile olmuştur.
Şair hayata doğmuş, şiir de şairden doğmuştur.
Döngü tamamlanmış hayat şiir olmuştur.
Aynı ekrana bakar binlerce soluk göz,
Kelimeler tekleşti oluştu küresel söz
Ne bir renk farklı artık, ne bir çizgilik isyan,
Tek bir kalıba döküldü adeta koca cihan.
Kuruldu siyah ekran oldu birer tapınak
Bir çift göz almak ister insan
Anlam tufanında, ruhun gemisine
Kurtarmaya değecek
Bir çift göz
Ruhuna değen bir çift söz
Karanlık tufanda parlayacak bir çift töz
Doğum yeri yeryüzü demişken kadın
Buz gibi ekranda sıfatın yok, algılanan sadece adın
Kokunu aldılar
Gözlerinden akıyor salyalar
Ruhunu dar kumaşlardan soyup şiir yap sen
Saplandı tırnağı vaktin etine
Gömüldü merkezin kaskatı hakikatine
Tek bacakta dönen topal gölge...
Kendi çemberini tavaf etmekte.
Döngüsünü kutsar,
Derviş diyen kendine.
Kabir komşun bile kader, diyelim nasip,
Karışacaksın hayata, yazdı bunu levhi mahfuzda katip.
Suya düştün, boğulmadan
Doğdun bataklığa dünya çetin,
Attığın taş gömüldü,
'Mesafe lüksü'
Kıymeti bilinmedi
Ulaşılır olmanın
Boğucu stresi
Bireysellik trampeti çalıp
Akbabalar gibi tekile üşüşmek
Koptum bir daldan
Yön toprağa mı göğe mi bilinmeyen bir an
Düşen mi benim
Kaçan mı gökyüzü
Kucak açan mı toprak
Nereden çıktı bu samimiyet
Son piksel söndüğünde,
Son aplikasyon bozulduğunda,
Beğeni çabasıyla kendimizi son kez hiçe saydığımızda, Kendini yok uğruna harcamanın bedelini ödeyeceğiz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!