Kupkuru Bir Deniz Şiiri - Zafer Unsal 2

Güneşin buz tuttuğu bir şafağa uyandım,
Kupkuru bir deniz dalgalanıyor içimde.
Bir balık gibi sığınacak yer arıyorum çığlık çığlığa,
Bir çölün ortasındayım ben yine sensiz.....
Neredesin.....

Hiç doğmamış bir bebek hıçkırıyor içimde,
Bir gündüzün ortasında , simsiyah bir gecedeyim.
Gözlerime bir fener tutuyorsun, o siyah gecenin içinden,
Bir karanlığın içindeyim ben yine sensiz,
Neredesin.....

Zaman geriye doğru akıyor, aklım o zamanın içinde kayıp.
Toprak göğe yükseliyor, bulutlar ise ayaklar altında ezik.
Bir cehennemin tam ortasında durmuş seni bekliyorum,
O cehennemde sen ile beraber yanmak için,
Neredesin.....

Sessizlik çığlık çığlığa yankılanıyor kulaklarımda,
İçimde, kopmamış bir kıyametin suru üfleniyor.
Aklım zincirinden boşalıyor, ayaklarımda bir pranga;
Ben ise bu kıyametin içinden kaçamıyorum ,
Neredesin.....

Elini uzatsan duracak bu evrenin deliliği,
Bir ses versen bitecek o üflenen surun o korkunç sesi.
Ama yoksun; ne bir iz var senden ne bir fısıltı,
Üzerime yıkılıyor işte bu kıyamet sahnesi...
Bir ses ver , neredesin.....