Gözler Bana Dipsiz Kuyu Şiiri - Galip Uçar

Bir çift göz gecede söndü zamansız

Sabahın en aydınlık vaktinde

Yatağın sen tarafı kaldı karanlık

Alışılmaz ya gidişlere

Bir gün gelir bir sene

Alışmış gibi yaptım

Çayın soğuğunun dumansızlığına

Her kahvaltı saatlerinde

Sensiz boş tabakların uğultusu eşlik etti

Siyah zeytinler ki

En kara bahtlı kavimlerin göç yorgunu gecelerinde

Menzilsizliklerine eşlik eden yıldızların asılı olduğu

Gökler kadar karaydılar

Göç yollarında aç bil aç kalan çocuklar kadar çelimsiz

Az sonra ufuk morarıp da

Güneşe perde açsa ne çare

Dönülmez yollara girilmiş bir kere

Bir daha görülmeyecek yerlerin anılarının yükü

Sırtta iki küfe bir hurçtan daha da ağır

Daha geçen gün

Suyunu içtiğin nehir kıyısı

Şimdi paralel adımlarla gidilen yol olunca

İşte şimdi

Bilinir dönülmeyen yolların

Dönülmez sabahlarla eşliği

Vay yarım kalan türküler

Kendi dillerinde çok güzelken

El değince bambaşka hatta saçma anlamlar kazanan

Ama ne olursa olsun melodisi yüreği yakan

Şu ilerideki kayısı ağacının gövdesinden kazılmıştır ya

Üstüne çekilen telleri duvaktan değil elbet

Yahut mutlu anların nefesi değil gövdesinin içinde gezinen

Ve tarlalarda

Ve eyvanlarda

İmecenin adım adım halayları

Şu dağı kutsal gördüm

Aşkla sevdim de

Öptüm kaya kaya yüce çıkarken

Sızan suyuyla arındım

Uyudum on iki gece

Uyandım da

Yanım hiç böyle karanlık kalmadı

Bir sen tarafı

Bir senin gölgenin kırışmışlığıyla

En aydınlık sabahta

Bir kurşun gibi vurdu beni

Hiçbir şehir avutamaz ya

Hangi şehirde bulsam seni

Hangi dildeki şarkıda arasam

Daha hiçbir göze bakamam

Gözler bana dipsiz kuyu