Emek Bayramı Kutlu İşçi, Emek ve Dayanış ...

İşçi sınıfına yıllardır öğretilen bir şey var: “Daha çok çalış, daha çok üret, daha çok sabret.” Ama kimse dönüp şu soruyu sormuyor Bu düzenin asıl yükünü taşıyan insanlar neden sürekli borçluymuş gibi yaşamak zorunda bırakılıyor?
Oysa gerçek tam tersidir. İşçi sınıfının insanlığa karşı hiçbir borcu yoktur. İnsanlık, bugün sahip olduğu her şeyi o görünmeyen ellerin emeğine borçludur.
Sabahın ilk ışığında yollara düşen, alın terini ekmeğe dönüştüren, fabrikalarda, tarlalarda, inşaatlarda, hastanelerde, atölyelerde hayatı ayakta tutan insanlardır onlar. Şehirlerin ışıkları onların emeğiyle yanar, sofralara gelen her lokma onların mücadelesinden geçer. Ama ne gariptir ki en çok onlar unutulur, en çok onlar yok sayılır.
İşçi, sadece bir üretim gücü değildir. O, hayatın kendisidir. Onun emeği olmadan ne ekonomi döner, ne toplum ayakta kalır, ne de insanlık ilerler. Buna rağmen yıllardır işçiye sabır, fedakârlık ve suskunluk öğütlenir. Hak aradığında “fazla istiyorsun” denir, sesini yükselttiğinde “nankörlük” ile suçlanır.
Oysa nankörlük varsa, bu emeği görmezden gelenlerdedir.
İnsanlık tarihi, emeğin sırtında yükselmiştir. Ama aynı tarih, emeğin çoğu zaman görmezden gelindiğinin de hikâyesidir. İşçi sınıfı, sadece bugün için değil, gelecek nesiller için de mücadele eder. Daha adil bir dünya, daha insanca bir yaşam için direnir. Ve bu direniş, aslında insanlığın vicdanıdır.
Bu yüzden artık şu gerçeği kabul etmek gerekir: İşçi sınıfı kimseye borçlu değildir. Aksine, insanlık ona minnettardır. Çünkü hayat dediğimiz şey, en çok onların omuzlarında taşınır.
Belki de asıl mesele, bu gerçeği görmek ve hakkını teslim etmektir. Çünkü bir toplum, emeğe ne kadar değer verirse, insanlığa da o kadar yaklaşır.