Camdan Hesap Şiiri - Mustafa Alp

ben biraz sen gibiyim,
bir kapı sert kapansa içimde bir çocuk uyanır.
gider, kilidine bakarım.
kapı sağlamdır,
ben sabaha kadar uyuyamam.

bu kadar ince olma, dediler.
bir zaman sustum, yüzümü astım.
bu defa da yanına yaklaşılmıyor, dediler.
ne makbul gönülmüş istedikleri.
hem açık duracak
hem cereyandan üşümeyecek.

hey ahali, taşı atan siz,
sağlam ol, diyen siz.
mahkemeniz pek ala
taşın ifadesi alınmaz,
camdan hesap sorulur.

benim de günahım az değil,
bir kadın halimi sordu,
ben yıllardır sakladığım anahtarı önüne koydum. kadıncağız yoluna gitti.
ardından zalim dedim.
kendi kurduğum sofrada gelmeyenin
hesabını tuttum.

bir gece meyhanede dök içini, dedi biri.
tam söze girecektim, kendi yarasını açtı.
onunkini dinledik sabaha kadar.
beni pek sevdi,
ne zaman karşılaşsak yine kendini anlattı.

öyle herkese kızdığıma bakma,
birinin yüzü düşse ilk ben sandalye çekerim.
kendi kederimi ayakta bekletir,
buyur,derim.
sonra eve dönünce içimde yer kavgası çıkar.

bir gün kimseye ihtiyacım yok, dedim.
sesim pek heybetli çıktı.
akşam hastalandım.
suyu kendim doldurdum,
ilacı kendim buldum.
yutarken o büyük laf boğazıma takıldı.

dolapta iki bardak durur.
birinin ağzı kırık, öteki alındığı gibi.
misafir gelirse diye sağlamını saklarım.
kendime gelince dudağımı kollamayı öğrendim.

ben biraz sen gibiyim işte,
bir el uzansa önce yüzüne bakarım.
çekip gideceğinden korktuğumu anlamasın isterim.

sevilmek istiyorum.
bunu da mahcup mahcup söylüyorum.
sanki bütün sofrayı yemişim de
bir lokma daha istiyorum.

✍️