Ben Biraz Sen Gibiyim Şiiri - Mustafa Alp

ben biraz sen gibiyim demişsin ya.
orası kalbimin en kalabalık yeri oldu bir anda.
çünkü insan en çok
kendine benzeyen bir yalnızlığı tanır.

ben biraz sen gibiyim
gecenin en sessiz yerinde
bir cümleyi kırmadan kurmaya çalışan,
ama kendini hep eksik bırakan biriyim.
kırılganım ,evet,
öyle herkesin gözüne batacak cinsten değil,
ama bir bakışın tonundan incinebilecek kadar içli.

duygusalım.
bir şarkının ortasında durup
kendi hayatımı hatırlayacak kadar.
bir çayın buharında
geçmişi görüp dalacak kadar.
ve birinin iyisin değil mi? sorusunda
dağılıp gidecek kadar.

sevilmeye muhtaç mıyım?
belki de bu yüzden bu kadar güçlü görünmeye çalışıyorum.
çünkü insan en çok
eksik olduğu yerden bağırır içinden.
ben sustukça çoğalan o ses
kal biraz diyor mesela,
ama dudaklarımdan hep
gitmek istersen anlarım dökülüyor.

ben biraz sen gibiyim
gülüşümü tam yerleştiremiyorum yüzüme,
ya erken düşüyor ya geç kalıyor.
insanlara sarılırken bile
içimde bir mesafe bırakıyorum,
alışkanlık gibi.
sanki biri giderse
ben daha az yıkılayım diye.

ama bilirsin,
bizim gibiler
en çok sevdiğinde yanar.
en çok bağlandığında çözülür,
en çok ben buradayım dediğinde
kendini kaybeder.

işte.
tam da bu yüzden
birinin kalbinde
sessizce oturabilmeyi isterdim.
çok konuşmadan,
çok şey beklemeden…
sadece var olarak sevilmeyi.

ben biraz sen gibiyim,
yarım kalmış cümlelerin,
tam söylenememiş duyguların insanıyım.
ve belki de bu yüzden
en çok anlaşılmayı değil,
en çok hissedilmeyi isterim.

çünkü bazı insanlar
duyulmaz.
ancak kalpten kalbe geçerken anlaşılır.

✍️