Batanın Hatırı Şiiri - Mustafa Alp

gemi su almaya başlayınca
önce adını sakladık suyun.
sen biraz yorgunuz dedin,
ben kovayı görünmez yere koydum.

gelen oldu, güverteye çıktık, güldük.
fotoğrafımız çekildi.
altımızda bir ömür çürürken
üstümüzde gün batımı beğenildi.

geceleri suyu ben boşalttım,
sen kovaya bez sardın.
ellerim acımasın diye sandım.
meğer sesinden uyanıyormuşsun.

bırak gönül,
bırak batsın, yeter,
tuttuğun yerden çözül.
bir zaman evimizdi diye
enkazın içinde yaşanmaz bir ömür.

hey kıyıdan bağıran agop,
seven insan terk etmez deme.
senin vefa dediğin şey
hep başkasının ömründen mi?

sabır dedin, başımı eğdim,
kader dedin, sustum yine.
bir kere yoruldun mu? deseydin
belki o gün ağlayacaktım.

sana da bütün suçu yüklemem,
ben de gördüğümü gizledim.
sen yarından söz etmeyince
ben dünümüzü ezberlettim.

bir akşam açıkça bitti dedin,
çay koydum, oturursun diye.
sen sözünü geri almadın.
ben şekeri uzattım yine.

bir resmimiz vardı,
baktım, güldüğümüz gün de gerçekti.
ne seni yalancı çıkardım.
ne o günkü kendimi sildim.

kurtaracak hiçbir şey kalmadı, dedim.
sonra durup düşündüm.
senden kalanları sayarken
kendimi yine unutmuştum.

bu defa kovayı bıraktım,
ellerim boş kalınca korktum.
ne zamandır bir şeye tutunmadan
ayakta durmayı unutmuşum.

çıktım.
ardımdan seslendiler.
insan bunca yılı atar mı?
ben canımı zor çıkardım,
onlar geminin tarafındaydı.

✍️