Ayda Yaşayan Adam Şiiri - Zafer Unsal 2

Ben Ayda yaşayan bir adam ,
Bir yanımda dünya ağlar,
Bir yanımda susar gökyüzü.
Kimse bilmez hangi geceden karanlığında,
Hangi yaranın kabuğunda saklı
Bu kadar şiirin sızısı...

Ben kendime bir kulübe yaptım,
Dünyanın yetişemediği bir yere,
Ay’ın öteki yüzüne kurdum evimi.
Kapısını açık bıraktım bütün kırgınlıklara,
Eşiğine bir parça merhamet koydum,
Belki yolu düşer diye
Kalbi üşüyen birinin...

Duvarlarım taştan değil,
Yarım kalmış vedalardan örülü.
Penceremde bir annesinin sesini özleyen çocuk,
Çatımda yuvasını kaybetmiş bir kuş,
Ocağımda kimseye anlatamadığım
Bir ömrün yanık hatıralarının külleri....

Ben geceleri yıldız saymam,
Yeryüzünde kaç insan yalnız,
Kaç kapı yüzüne kapanmış,
Kaç yürek sessizce parçalanmış,
Onları sayarım.
Ben sayarım , sevdiklerimin kalp atışlarını buradan....

Her yıldız kaydığında
Bir dilek tutmam kendime;
Birinin duasına karışsın isterim sesim,
Bir yetimin sofrasına düşsün ekmeğim,
Bir ihtiyarın kapısını çalsın şiirim,
Bir terk edilmiş kalbin içinde
Yeniden çiçek açsın sevgim.

Duvarlarında asılı, hiç gerçekleşmemiş düşlerim ,
Tavanından sarkıyor söyleyemediğim sözlerim.
Bir köşede anılarım, bir köşede eski ben,
Bir de kimseye anlatamadığım yaralarım var benim.

Ben öyle büyük şeyler istemedim hayattan,
Biraz vefa, biraz huzur, bir tutam insanlık...
Bir el omzuma değsin, "Yoruldun, gel otur," desin,
Belki birazcık merhamet....

Dünyada insanlar çok geçti kapımın önünden,
Kimi gölgemi çaldı, kimi ekmeğimi elimden.
Ben yine de kimseye karanlık dilemedim,
Kendi gecemde üşürken başkasının ışığını hiç söndürmedim.

Ve sorarlarsa bir gün,
Kimdi bu Ayda ki kulübede yaşayan 0 adam?
Bir ömür kendine yer arayıp dünyaya sığamayan...
Sevilmek için değil, sevmek için yorulan,
Kırıldığı hâlde başkasını kırmaktan korkan...
Başkalarının gecesine ışık olmak için
Kendi karanlığında yaşayan bir garip adam dersiniz,
Ay’da yaşayan o adam...