Anam Şiiri - Ali Esmeray Hoyrat

Bir öykü anlatacağım dostlarım
Lütuf edip dinlerseniz eğer…

Yarım kalmış bir umudun hikâyesidir.
Biraz hazin olacak.
İçinde ne gül ne de karanfil,
Buram buram anam kokacak!

Güzel kadındı benim anam,
Dillere destan!
Gözleri ışıl ışıl parlayan,
Saçlarıysa güney rüzgârlarında
Savrulan küheylan!

Adı Atra’ydı!

Gülücükler saçardı,
Attığı her adımda asalet kokardı.
Altın bir dişi vardı,
Karanlıkta bile ışıldardı.

Güleçti benim anam!
Babamla tanıştığı zaman
Sevmişti onu, kafaya takmıştı.
Bundan sonra umutlarını ona bağlamıştı.
Gelin gitmişti şehirden köye,
Sevdirmişti de kendini ahaliye hemen.

Aslan yürekliydi benim anam!
Üzerine titrediği beş yavruyu da katmıştı zamana.
Bulur buluşturur, bal kaymakla beslerdi.
Kim bir şey dese aslan gibi kükrerdi!
Dedim ya, aslan yürekli diye…

Toz kondurmazdı kocasına,
Gözü gibi bakardı.
Nazar değmesin diye
Yakasına boncuk bile takardı.

Kaderi kötü anam!

Bir gün evin içinde
Anlayamadığım bir hüzün vardı.
Anam, örtüsü çiçekli
Demir somyanın üzerine uzanmış, ağlıyordu.

Babam ise başını
İki avucunun içine almış,
Kara kara düşünüyordu.

Çok sonra anladım ki
Anam amansız bir hastalığa yakalanmıştı.

En ufak yavrusu iki yaşındaydı.
Sinesine yara düştüğü zaman,
En büyüğü bendim,
Bu öyküyü yazan.

Aman doktor, çare diye
Gezdi durdu bir zaman.
Bir ara umut doğdu.
Söküp aldılar sinesinden bir parçasını,
Ama nafile…
Yaratandan inmişti ferman.

Benim çilekeş anam!

En son onu gördüğümde
Can çekişiyordu ecel döşeğinde.
Altın dişi bile küsmüştü,
Işıldamıyordu artık.

Kafasını kaldıramadan
Şöyle bir baktı evlatlarına.
“Bunlar benim emanetimdir,” dedi,
Teslim etti yakınlarına.

Başka da bir şey söyleyemedi.
Sustu, sustu, hep sustu!
Mekânın cennet olsun anam…

Sağ olun dostlar,
Öyküm bu kadar.

Ali Esmeray (Hoyrat)
Biz Anka Kuşuyuz