Affedemediğim Sensin Şiiri - Serpil Koçar

Affedemediğim Sensin

Seni affetmeyi defalarca denedim,
Ama başaramadım;
Öyle kırılmış ki kalbim sana.
O kadar çok yakmışsın şu zavallı
Masum canımı,
Neresinden tutsam elimde kaldı,
Kırık bir bardak misali.
Gidişinle paramparça ettin kalbimi.

Avuçlarıma verdin giderken yüreğimi.
Gücüm yettiğince sıktım,
Nefessiz kalana kadar.
Öyle bir canım yandı ki,
Gidişinle yangın çıktı sanki yüreğimde.
Yaşayan bir ceset bıraktın ardında,
Benim olan her şeyi alıp gittin sen benden.

Nefes alacak takatim bile kalmadı,
Sükût eyledim.
Elim ayağım dolanıyor,
Yürümeye mecâlim yok sanki.
Hiçbir düşüncemi kontrol edemiyorum,
Deli gibiyim.
Hazmedemiyor yürereğim
Yalanlarla benden çekip gidişini.
Bir türlü kabullenmiyor
Gönlüm gerçekleri görmeyi.

Sevmiştim seni deli gibi,
Gafil avlandım yalanlarına.
İnanamadım kimselere,
Yalan söylediğine dair.

Yalan mıydı aşk sözlerin,
Yalan mıydı göğsüme akan gözyaşların?
Gerçekten sahte miydi hepsi,
Nasıl oynadın duygularımla?
Bu kadar gerçekçi rol yapılamazdı.

İnanmıştım sana,
Bana olan sevginin masumiyetine.
Oysaki ne çok şey paylaşmıştık biz,
Aşkla, sevgiyle.
Ne kadar gerçekçiydi yaşadığımız
aşk, ahenk doluydu.

Nasıl kıyabildin sana olan bu sevdama,
Hiç mi acımadın?

Ben mahşere bıraktım
Seninle olan davamı;
Şikâyetim Allah’adır.

Çünkü bir cinayet işledin giderken
Yüreğimi öldürdün sen benim
Yaşayan bir enkaz bıraktın ardında.
İşte bu yüzden affedemedim
Seni kendi içimde.

Defalarca denedim ama olmadı; Affedemedim seni bir türlü.
Yüreğime kazdım mezarını;
İşte gömüyorum seni kendi ellerimle.