Suya Gömdüm Şiiri - Özge Özgen

zaman usulca döküyor külünü
yüzün derin bir ırmaktan akıp da
öyle gelmiş
öyle büyümüş ellerin bende

etimde yeminli bir inkâr başlamış
sakat bir kara dut ağacı sökülmüş omurgamdan

günler öncesinden bir iç savaş başlamış
aksamış sol ayağım
uluyan kurtlara karışmış soluğum aniden

bunca zaman ıslak çamaşırlara karışan
serseri bir rüzgârın büyüsü
kalmış aklımda

zamanla söküp attım o büyülü yüzünü
başka şiirlerde dolaştım
bir çaydanlık ördüm sabahın dördünde
kıyısında kaldım acıya çalan kırmızının

zaman dediğin sevgilim
zaman dediğin
rengârenk bir anı fısıltısı gömleğinin

bir orkide öldü avluda şimdi
alıp suya gömdüm tenimi

şimdi nerede dursam
kör bir bıçak kesiyor sesimi

avluda topal bir kedi, sevgilim
avluda siyah bir kedi
tırmalayıp duruyor geçmişi