Adı Sensizlikti Şiiri - Mustafa Alp

beni iyileşmeyecek
bir hastalıkla baş başa bıraktın.
adı, sensizlikti.

ne tabip bilir bunun ilmini,
ne eczaneler taşır merhemini.
bu derde reçete yazmaya kalksan,
mürekkep kurur,
kalem susar.

bir tek adın düştü yüreğime,
bir ömür boyunca kapanmayacak
bir çatlak açıldı içimde.
o günden beri
her nefes biraz eksik,
her sabah biraz geç doğuyor.

ben seni kaybetmedim yalnız.
kendime çıkan yolları da
senin gidişinde yitirdim.
şimdi hangi aynaya baksam,
yüzüm var,
ama ben yokum.

sokaklar ismimi ezberledi.
kaldırımlar, ayak seslerimden önce
yalnızlığımı tanıyor.
her köşe başında
eski bir hatıranın gölgesi duruyor.
geç desem geçmiyor,
unut desem unutmuyor.

ey giden.

ardında bir sessizlik bırakmadın.
bir ömür boyu dinmeyecek
bir uğultu bıraktın.
insan bazen en çok,
hiç söylenmeyen sözlerin altında eziliyor.

ney misali delik deşik içim.
hangi nefes değse,
içimden sen diye bir sızı yükseliyor.
rüzgar geçiyor,
mevsimler değişiyor,
ben aynı ayrılığın
ilk günü gibi kalıyorum.

kader dediler.
başımı eğdim.
eğer kader buysa,
demek ki alnıma adını yazan kalem,
mürekkebini gözyaşından doldurmuş.

ne öfkem kaldı sana,
ne göğe uzanan bir isyanım.
yalnız iki omzumun arasında
taşıdığım görünmez bir mezar var.
her gün biraz daha ağırlaşan.

geceyi dost bildim.
karanlık, acımı benden iyi tanıdı.
sabahlar geldi,
ama hiçbir güneş
içimde üşüyen yeri ısıtamadı.

bir gün olur da
yolun bu viran gönle düşerse,
kapıyı çalma.

çünkü ben,
çoktan içimdeki evi terk ettim.
pencerelerim rüzgara emanet,
odalarım hatıralara kiralık.

şimdi ne sen varsın,
ne senden kalan bir umut.

yalnız,
adı konulamayan bir hasret.
bir de Rabbimin huzurunda
susmayı öğrenmiş dilim.

sorarlarsa.

nasıl öldü bu adam?

desinler ki.

bir kurşunla değil,
bir vedayla.

bir hançerle değil,
bir bakışla.

kan kaybederek değil,
her gün biraz daha eksilerek.

ve sonunda,
doktorların adını koyamadığı,
zamanın iyileştiremediği,
ölümün bile kıskandığı
bir hastalığa tutuldu.

adı.

sensizlikti.

✍️