Zamanın İlmeklerinden Sökülen Hayat

İnsanoğlu kendi elleriyle inşa ettiği o devasa, pırıltılı ve süratli çağın ortasında ansızın durup arkasına bakima ihtiyacı hissediyor. Dünya, baş döndürücü bir teknolojik ivmeyle kabuk değiştirirken; ruhumuz, köklri geçmişin o dingin toprğında saklı bir çınar gibi hep aynı yerinde kalmak, o tanıdık gölgede nefes almak istiyor. Ne garip bir çelişkidir ki, her şeyi saniyeler içine sığdırabildğimiz bu mukaddes kolaylık çağınd, en çok da "zamanın yetmeyişinden" ve kalabalıklar içindeki o amansız yalnızlığımızdan dert yanıyoruz.
​Eskiden hayatın bir ağırlığı, nesnelerin ve anların bir demi vardı. Bir zeytinin dalından kopup sofraya gelişindeki o sabırlı bekleyiş, ekmeğin fırındaki o telaşsız kokusu, insana emeğin ve varoluşun lezzetini fısıldardı. Hazır yaşamın, her şeyi önümze zahmetsizce seren o "yaldızlı" konforu, bizi fark ettirmeden modern bir tembelliğin kollarna bıraktı. Yol yürümeyi unutan ayaklar, mektup beklemeyi bilmeyen kalpler, yüz yüze konuşmanın sıcalığından siber boşluklara savrulan gözler. Teknoloji, hayatın yollarını kısaltırken, kalpler arasındaki mesafeyi ölçülemeyecek kadar açtı.
​Şimdi, her imkana sahip olmanın getirdiği o muazzam bolluğun ortasında, içsel bir kıtlık yaşıyoruz. Eskiden yokluğun içinde paylaşılan o bir tas çorba, insanı bugünün sırça saraylarındaki yalnızığından çok daha fazla ısıtırdı. Çünkü anlam, süratte değil; durup bakmakta, hisetmekte ve emek vermekte gizliydi. Bugünün insanı, ekranların sahte aydınlığında maziye bakıp o kaybolan samimiyeti, o derin ve sahici dokunuşu arıyor. Ne kadar değşirse değişsin dünya, ruhumuz hep o ilk saf coğrafyaya, insanı insan yapan o sabırlı ve candan geçmişe dönmek isteyecektir.