Bazen otururken yüksekteki bir tepede,
Kendimi hâkimi hissediyorum Dünya’nın.
Tepeden bakınca diz çökmüşler huzurumda,
Ben de selamlıyorum tüm kibrimle onları.
Yerdekiler nasıl bakmaz tepedeki bana?
Saygı duymazlar mı yüksekteki krala?
Bilmezler ki hepsi ayaklarımın altında.
Gücüm, Güneş batarken gözükmüyor mu yoksa?
Kayıt Tarihi : 22.10.2026 07:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Önemli Not: Bu şiir, yüksek ve geniş açılı bir yerden şehre bakarken insanın kendisini bir anlığına bütün şehrin hâkimiymiş gibi hissetmesini ironik bir şekilde ele alır. Amaç, çoğu insanın belki de farkında olmadan yaşadığı bu küçük, tuhaf ve geçici iktidar duygusunu görünür kılmaktır.
TÜM YORUMLAR (1)