Yaralı Kadın Şiiri - Şair Ramazan Kınalı

Otururken parkta bir tek başıma
Bir kadın yanaşıp geldi yanıma
Müsaade isteyip geçti karşıma
Oturup ağladı yaralı kadın

Tanıyorum seni şairsin dedi
Şiir yazmam için bir kağıt verdi
Çektiği çileyi ne varsa derdi
Anlatıp ağladı yaralı kadın

Yıllarca beklemiş bir tatlı sözü
Hiç gülmemiş meğer biçare yüzü
Hüzünle kaplanmış gecesi güzü
Üzülüp ağladı yaralı kadın

Gençliği hedermiş gurbet elinde
Hüzünlü bir ağıt durur dilinde
Rüzgârın sürüp de gittiği yelde
Savrulup ağladı yaralı kadın

Fakirlik içinde yaşamış yoku
Bahtına işlenmiş çileli doku
Yazdığım şiiri al dedim oku
Okuyup ağladı yaralı kadın

Anlatıp ağladı geçmiş özünü
Kolunu kaldırıp sildi gözünü
Son defa dökerek içten sözünü
Yürüyüp ağladı yaralı kadın