Tufan-ı Nûh'un Seli Gelmeden

İSLÂM DÎNÎ’ yle doğan Necipsin TÜRK MİLLET’ i
ÜÇ KITA Yedi Deniz değil mi idi Ülken
İşgâl edip boynuna takan kim bu zilleti?
Tefekkürle dedin mi Türk’ müdür bu tepinen?

Ben değilim ben olsam Cellâda tapamazdım
Beni esir edene temenna yapamazdım
Eğer ki ben olsaydım ceddimden kopamazdım
Tarihinde gördün mü ceddine söveni sen?

Bizden başka hiç yoktur GAYRİMÜSLİM olsa da
Musâ görünüp ele A’sâsını alsa da
Mermer kaya üstünde Yakut Zümrüt bulsa da
Yalanına kanarsın yalancıyı görmeden

İnandığın yalanın mucidi şeytanındır
Uyduğun için ki; yalancılık adındır
Görüneni ketmetmek ceddince iradındır
Güneşi perdelersin çukuruna girmeden

Ülken ile her şeyini alıp üstüne yatan
Yerle yeksan edildi Denizler ile vatan
Yüzün yok ki diyeyim ne olur biraz utan
Edebi çiğniyorsun; diyemem ki bilmeden

Kork ELLÂH’tan korkmazdan hayâsız izânsızdır
Rabbena hep bana der ölçüsüz Mizânsızdır
Cellâdına pervane oluşu nizamsızdır
İflâh olmaz Tufan-ı Nûh’un seli olmadan

Sel gelince demez ki; bu kurudur bu yaştır
Zalimin karşısında hepisi de gardaştır
Sonra istiğfar edip pişman olmaksa boştur
Ölmeden ölünüz der ölüm size gelmeden

Sonunuz geldi diyor İSLÂMİ’yi duyduysan
Naçarsın Tağut’ unla Adâletten caydıysan
Hiçbir yardımcın yoktur cehenneme kaydıysan
İster duy ister duyma deneceği dedim ben