Songül Eğriöz Şiirleri - Şair Songül Eğriöz

Ben bir şiirin aglattigi
Bir çiçeğin razı ettiği insanlardanim
Kalbim gürültüyü sevmez,
Az şeye inanır çok şeye kirilirim
Çünkü ben hâlâ hissedenlerdenim
O yüzden...

Dünü süzdüm elekten
Ahım ağır geceden
Yirmili yaşların acemiliği
Kırklı yaşların incinmişliği
Var derinden...
Duymayan sağıra

Ben acının hangi ahşap korkuluğunda,
hangi bilinmez denen kumaşında,
kendime tutunma vaktindeyim.
Kırıldığım yerden güç devşirerek,
suskunluğumu cesarete çevirerek,
adını değil kendimi seçtiğim,

İki dünya arasında araftayım;
Birine gidemiyorum, öbürüne sığamıyorum.
Bildiğin yerde... bilmediğin hâldeyim...
Fırtınaları susturdum içimde,
Sessiz dualarla niyazdayim
Ateşten geçtim yanarak ama,

Bir şiir yazdım
Cümleleri geçmişten çalarak
Tıpkı zamanın yaptığı gibi
Geçmişimizde kopararak
Rastlarsan oku anlayarak
Hâlâ anlamazsan

Bu varliginla yetinen
Bir kalbin duası...
Belki bilmedin...
Belki hiç farketmedin...
Ama ben seni sessizce
kimseye demeden...

Artık ne sen varsın
Ne de bahar...
Satır aralarında kaldı
Çaresiz çığlıklar...
Gözlerimde yankılandı
Adın harf harf...

Gönlümün dili çekildi içime,
Kaç cümle kursam yetmez hâlime.
Bir ah düştü gecenin sessizliğine,
Küstüm yine kendi viran gönlüme…
Oysa tek suçu sevmekti sadece,
Yanında kalınsın istemekti ömrünce.

Sahifeler bahtımda beyaza dönmez
Her biri bir iz olur,
Altını çizdiğim satırlar içimde
Derin bir sızı olur.
Yorgun gönlümü alır,
Sessizce çekilirim bu şehirden,

Dolu dizgin atlar koşuyor içimde,
Ne tarafım var ne bertaraf, savrulmuşum gizimde.
Tarifi zor bu hâlin, itiraf ne haddime,
İçimdeki kadar kaybolmadım hiçbir yerde, hiçbir demde.
Ateşin varlığını çözen var mı dünde, bugünde,
Kül olup savrulan ben miyim, yoksa hâlâ köz mü içimde?