Son Parça Şiiri - Caner Gümüş

Sevgisiz onca mevsim,
soğuk sabahlar,
tek kişilik kaldırımlarda
yalnızlığa doğru adımlarım…

Kapı gıcırtısı değil,
gözlerini yummuş bir gökyüzü
haber ediyor akşam sessizliğini.
Evren ne kadar da sükûnet içinde…
İşte tam da burada duyuyorum
içimde kalan bir parçanın sesini.

Masada toz, yakada kir…
Her şeyde bir parça,
her şeyden bir parça kalırmış.
Bütün Dünya’nın sesini
üzerine koyduğum,
bende de bir parça sen kalmış.

Bir küskün, bir barışık,
içimde saklıyorum seni.
Ambardaki tohum kavanozunda
kalan son tohum tanesi gibi,
yağmurlu bir bahar sabahında
toprağa vereceğim
içimde kalan seni.

Benim için ölecek,
kendin için yeşereceksin.