Sessizliğin Son Eşiği Şiiri - Ali Taşkale

Sessizleştiysem,
kelimelerim tükendiğinden değil;
içimde bir veda büyüdüğündendir.

Bir zamanlar her şeyi anlatan sesim,
şimdi kendi içine çekiliyorsa,
bil ki uzaklaşmakta olan ben değil,
bizi ayakta tutan son umutlardır.

Sessizleştiysem,
duymadığından değil,
çok kez söylemekten yorulduğumdandır.

Ve eğer bir gün
gözlerimdeki ışık da susarsa,
ardımdan uzun cümleler kurma.

Çünkü bazı gidişler
kapıları çarparak değil,
yavaş yavaş eksilerek olur.

Sessizleştiysem,
bil ki gitme evresindeyim;
çünkü insan en çok,
kalmak için sebep bulamadığında susar…

Ve bil ki,
artık yüreğimde sana ayrılan yerde
adın değil,
söylenmekten vazgeçilmiş cümleler duruyor.

Ali Taşkale
İzmir | 20 Haziran 2025