Sessizliğin Kokusu Şiiri - Erkan Arslan

Bir duman olsam,
Dağılsam yavaşça oda boyunca.
Ne rüzgâr incitse beni ne de soğuk;
Okşasam çaydanlığı, ucundaki buhar olsam...
Ayrılsam ateşten kanatlarımı açarak,
Ahşap tavana dokunsam, kirişe tutunsam,
Yalnızca sessizliğin kokusu kalsa geride.

Sigaranın dumanına sevdalansam, sarılsam...
Sürtünerek kireç duvara, bir fısıltı gibi yükselsem.
Binsek birden o rüzgâr ekspresine,
Kuşların kanatlarına çarpsak, gıdıklasa tüyleri bizi.
Ve unutsak geçtiğimiz, dokunduğumuz her yeri;
El ele tutunup gitsek buluttan cennetlere,
Gökyüzünün sonsuz mavisinde karışıp yok olsak...

Erkan Arslan - 09-10-2026