Hayat kurtarmaya adanmış bir ömür. Kamuda paramedik görevini yürütüyorum. Mesleğimde yaşama umut olmaya, yazdıklarımla insan yüreğine dokunmaya çalışıyorum. İnanıyorum ki hayatlar bazen bir nefesle kurtulur, duygular ise sözcüklerle ölümsüzleşir.
Dar sokakların
ılık sonbaharında
Akdeniz’in nefesi dolar
kalenin taş kemerlerinin arasına.
Duvarlarda yılların sesi,
Albayrak
Dalgalan göklerde,
bir milletin nefesiyle
rüzgârın sesine karışan
kadim bir türkünün
kırmızı beyaz ezgisiyle.
Kaç güneş battı
bilmiyorum.
Gökyüzü yoruldu önce,
Sonra ben sustum,
Kelimeler düştü içime,
Taş gibi, soğuk.
Ben bir kentin erken ayazıyım,
bulutları sabah tüketir miyim?
bilmem.
Daha gün ağarmadan düşerim sokaklara,
Kimsenin adını anmadığı bir yalnızlıkla.
İnsan, birisiyle yaşlanmalı
Saçlarına düşen her beyazı
Birlikte saymalı,
Unutulan bir şarkıyı
Aynı anda hatırlamalı.
Yine bir nöbet çıkışı,
Saatin paslı dişlilerinden sızmış bir yorgunluk omuzlarımda.
Uykusuzluk gözlerimde günü büyütüyor,
Umutsuzluk ise içimde bir taş gibi suskun.
Ama hâlâ kurabiliyorum düşler
Bu gece,
adım bir nöbet listesinde,
dalgaların ritmine yazılmış.
Biraz ayaz,
biraz siren sesinde bekliyorum.
Bu şehir,
gri bir dumanın sardığı rüya
taş kulelerin yorgun omuzlarında
biriken anılarla
sessizce uyanır.
-
Ruşen Sırıklı
-
Seyfullah
-
Ertugrul Koc
Tüm YorumlarSessizlerin sesini kağıda dökmek bu olsa gerek tebrik ediyorum kardeşim
Hala düşler kurabilme sanatı tam anlamıyla bu tebrikler Selami
Başarmak için yazmak zorundasın tebrikler selamii Aydemir